วันที่… เดือน… ปีศักราชดราโกเนียนที่ 10001
ชายหนุ่มมองเหม่อไปยังเท้าของเขาซึ่งพาดเฉียงไปบนโต๊ะทำงานที่ทำจากวัสดุพิเศษแสนทนทานแต่ดูบางประหยัดพื้นที่ใช้สอย บนโต๊ะสีขาวนวลตาของเขามีจอโฮโลแกรมสีสันจัดจ้านซึ่งกำลังแสดงภาพคมชัด ชัดเสียจนภาพเหมือนกับวัตถุที่จับต้องได้จริงชนิดแทบแยกไม่ออก
เขาอยู่ในท่านั่งเอกเขนก ขยับมือเปิดปูมบันทึกการเดินทางขึ้นดูอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่แทนที่จะเริ่มบันทึกรายงานว่าวันนี้มีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง เขากลับนิ่งไปนาน และปิดหน้าปูมบันทึกลงทั้งที่ยังไม่มีเนื้อหาใหม่ใส่เพิ่มลงไป
ในใจของเขารู้สึกว่า ที่ผ่านมามีแค่เรื่องน่าเบื่อที่ไม่ได้มีค่าควรแก่การบันทึกให้เสียเวลา
“วันนี้ก็ไม่บันทึกเหรอคะ” เสียงของปัญญาประดิษฐ์ส่วนตัวดังขึ้น เธอชื่อแองจี แองจีคือโปรแกรมย่อยของระบบเอไอที่ควบคุมยานทั้งลำ ชายหนุ่มได้โปรแกรมเธอใหม่แยกออกมาจากโปรแกรมหลักเพื่อให้ทำหน้าที่รับใช้เขาโดยเฉพาะ
“เธอจัดการให้แทนก็แล้วกัน ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ เขียนรายงานเรื่องทั่ว ๆ ไป…”
“รับทราบค่ะ” เอไอเงียบลงแค่อึดใจก่อนจะพูดต่อ “จัดเตรียมฉบับร่างเรียบร้อยแล้วค่ะ จะตรวจรายงานซ้ำก่อนบันทึกลงระบบไหมคะ”
“เอาไว้ถ้ามีอารมณ์อยากดูนะ” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ ชายหนุ่มรู้ประสิทธิภาพของเอไอที่เขาสร้างขึ้นเป็นอย่างดี บักทึกที่เธอสร้างขึ้นจะต้องมีทั้งภาพและเสียงของเขาที่เธอสังเคราะห์ คุณภาพของงานต้องละเอียดเหมือนจริงจนเครื
