หลวนเทียนเฟิงและหลวนเทียนไฉที่ยืนอยู่ข้างหลังโจวอี้มองไปยังกลุ่มคนที่เข้ามาด้วยความตกใจ
พวกเธอพบว่าผู้คนส่วนใหญ่ที่เข้ามามีขอบเขตการฝึกยุทธ์ไม่ด้อยไปกว่าพวกเธอ และคนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ
“ว่าไงเสี่ยวอี้”
“ว่าไงลูกชาย”
“สวัสดีเจ้านาย”
ผู้คนเริ่มทักทายโจวอี้
โจวอี้พยักหน้าให้ทุกคน จากนั้นมองไปที่โจวเสี่ยนเฟิงแล้วถามว่า “พ่อครับ สบายดีไหมครับ?”
“ดี ๆ พ่อสบายดี” โจวเสี่ยนเฟิงเผยรอยยิ้มสดใสและพูดว่า “พ่อไม่ได้กลับประเทศเรามาหลายปีแล้ว ทั้งชีวิตไม่คิดว่าจะได้กลับมาอีก”
“พ่อครับ ถ้าการแก้แค้นของเราจบสิ้นเมื่อไหร่ พ่อสามารถอยู่ในประเทศนี้ได้ถาวรเลย ใช้เวลาที่เหลืออยู่กับลูกหลานของพ่อจนเบื่อเลยนะครับ” โจวอี้ยิ้ม
“อา…อยากให้วันนั้นมาถึงเร็ว ๆ จัง” โจวเสี่ยนเฟิงยิ้มและมองไปที่ซีชิงอิ่งกับพี่น้องหลวนแล้วถามว่า “ผู้หญิงพวกนี้คือใคร?”
“พ่อ ปู่สาม ผู้อาวุโสหม่า นี่คือซีชิงอิ่ง เจ้าของโรงน้ำชาแห่งนี้และเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจ ส่วนสองคนนี้เป็นคนของเรา ผู้อาวุโสหลวนเทียนเฟิงและหลวนเทียนไฉครับ” โจวอี้แนะนำ
แม้ว่าหลวนเทียนเฟิงและหลวนเทียนไฉจะประหลาดใจ แต่พวกเธอก็พยักหน้า
ในทางกลับกัน ซีชิงอิ่งกลับแสดงท่าทางตกใจ เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าในบรรดาผู้คนที่มาที่นี่จะมีพ่อและปู่สามของโจวอี้ เธอรู้สึกอึดอัดใจไปครู่หนึ่ง
“ชิงอิ่ง คุณรอที่นี่นะ หลังจากนี้จะมีคนอื่นมาอีก” โจวอี้กล่าว
“ค่ะ!” ซีชิงอิ่งพยักหน้าท
