จมตีของยอดฝีมือร่วมระดับมากมายเพียงนี้ได้เลย เขาจึงทำได้เพียงยืมอำนาจจากวัตถุภายนอก
และใบต้นโลกาเหนือศีรษะเขานี่แหละ วัตถุภายนอกอันประเสริฐสุด
ผู้ฝึกตนทั้งหลายผงะ เหงื่อไหลโชกชโลมหน้าผาก ร่างทึ่มทื่อสติหลุด เริ่มสับสนในชีวิตตามกัน
ไป๋ฟานถึงกับหักใบต้นโลกาลงใบหนึ่ง!
“โกยสิ! เผ่นเร็ว!”
ไม่รู้ผู้ใดตะโกนขึ้น แต่นั่นก็ทำให้ผู้ฝึกตนทั่วสมรภูมิขั้นต้นระดับเขตแดนร่างสะท้านเฉียบพลัน เร่งปราณเซียนสุดกำลังแล้วเผ่นหนีเต็มความเร็ว
หากใบไม้ซึ่งใหญ่ดุจทวีปนี้ฟาดลงใส่ตัว ต่อให้ไม่ตายก็สาหัสเป็นแน่!
“ร่วง!!”
มือซึ่งยกสู้ฟ้าของเจียงผิงอันฟาดลงอย่างรุนแรง ใบไม้มหึมาเร่งความเร็วกระแทกลง
ตู้ม!!
ยามใบไม้ใหญ่ดุจแดนทวีปทั้งสองปะทะกัน ใบไม้ทั้งสองต่างระเบิดเสียงสนั่นลั่น คลื่นอากาศจากมันพัดตัวผู้ฝึกตนทั้งหลายกระเด็นไปทันที
ผู้ฝึกตนจากสมรภูมิอื่นหยุดต่อสู้ มองสิ่งที่เกิดขึ้นในสมรภูมินี้กันตาค้าง
ในสุญตาอันคลุ้งไปด้วยฝุ่นควัน ชายผู้หนึ่งยืนถือหลุมดำในหนึ่งมือ อีกมือยกใบไม้มหึมาอันขาดจากต้นไว้ลำพัง โดดเด่นเจิดจรัสดุจเซียนมนุษย์
ภาพนี้สลักลึกในใจปวงชน
เจียงผิงอันเงยหน้า กล่าวกับผู้อาวุโสใหญ่ซึ่งอยู่บนยอดต้นโลกา“ผู้อาวุโสใหญ่ คนอื่น ๆ ออกจากสมรภูมิกันหมดแล้ว ถือได้ว่าถูกตัดสิทธิ์ ศึกในสมรภูมินี้จบได้แล้วกระมัง”
ได้ยินเช่นนี้ ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนทั้งหลายพลันร้อนใจโดยเฉพาะอัจฉริยะทั้งหลาย พวกเขายังไม่ทันลงม
