“ผลึกแก่นพลังนี้ถูกเจ้ากลืนไปแล้ว ไม่มีทางนำออกมาได้ นับว่าเจ้าได้มันไป”
ถานกว่างโซ่วกล่าวกับเจียงผิงอัน “อาจารย์จะช่วยเจ้าย่อยผลึกแก่นพลัง การฝึกฝนขณะนี้ของเจ้ายังต ่าเกินไป”
ถานกว่างโซ่วแยกอวตารออกมาร่างหนึ่งเพื่อดูแลการแข่งขันขณะที่ร่างจริงโบกมือ เบิกโลกใบน้อยในกาย แล้วเข้าไปภายในกับเจียงผิงอัน
ปวงชนมอง ‘ไป๋ฟาน’ ลับตาไปด้วยสายตาสุดอิจฉาริษยา
ได้ผู้อาวุโสใหญ่รับเป็นศิษย์ใกล้ชิด เท่ากับเขาทะยานฟ้าเกินผู้ใดไปแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไป ไป๋ฟานจะได้เป็นผู้นำบุคคลระดับเดียวกัน และสักวัน บางทีอาจได้บรรลุเซียนก็เป็นได้
ชายผมเขียวอวี๋ซ่วยกัดฟันอย่างเดือดแค้น “สารเลวสมควรตายนี่ ที่แท้ก็ซ่อนความแข็งแกร่งไว้ หลีกพ้นจากสายตาปวงชนตลอดมาบางทีอาจรอเวลาได้เฉิดฉายในวันนี้”
คู่เนตรงดงามของเจี่ยงซินอี๋วูบไหว นางนึกเสียดายอยู่เล็กน้อยหากรู้ว่าไป๋ฟานผู้นี้ซ่อนพรสวรรค์ตลอดมา นางคงไม่ใส่ความเขา
ไป๋ฟานผู้นี้ดูแข็งแกร่งกว่าอวี๋ซ่วยเยอะเลย
ศึกชิงผลึกแก่นพลังดำเนินต่อ แต่ในสมรภูมิขั้นต้นระดับเขตแดนเหลือผลึกแก่นพลังต้นโลกาเพียงสองชิ้น
ภาพยามเจียงผิงอันหักใบไม้ลงมาตราตรึงเกินลบเลือนในทุกดวงใจ
เจียงผิงอันสุดปรีดา แย่งผลึกแก่นพลังมาได้ชิ้นหนึ่ง
หากเขาสู้ตามปกติทั่วไป เขาอาจชิงมันมาไม่ได้ อัจฉริยะจากสำนักเซียนเทียนหลานแข็งแกร่งมาก มิอาจดูแคลนประเมินต ่าได้
เมื่อเข้ามาสู่โลกใบน้อยในกายถานกว่างโซ่ว เจียงผิงอันก็มองไปรอบ
