ด้านนอกทางเข้าสุสานมังกร
ผู้ฝึกยุทธ์หลายร้อยคนมารวมตัวกันที่นี่ ทุกคนรอคอยอย่างอดทน แม้ว่าขุมพลังระดับบรรพจารย์ยุทธ์หลายสิบคนจะออกมาจากสุสานมังกรแล้ว แต่ข้อมูลที่พวกเขานำออกมานั้นน้อยมากจนน่าสมเพช
ในที่สุดร่างอีกนับสิบก็โผล่ออกมาจากทางเข้า
“น้องโจว! นายอยู่ไหน?” ท่ามกลางผู้คนนับสิบ ชายสูงอายุผมขาวที่ร่างโชกไปด้วยเลือดมองไปรอบ ๆ แล้วตะโกนขึ้น
“ตาเฒ่าเอ๋ย โจวอี้ออกไปนานแล้ว” ชายร่างกำยำคนหนึ่งหัวเราะ
“เขาไปเร็วมาก!” ผู้อาวุโสผมขาวพูดอย่างหมดหนทาง
“ผู้อาวุโสเตาปาออกมาจากสุสานมังกรเพื่อตามหาโจวอี้แบบนี้ โจวอี้ติดหนี้งั้นเหรอ?” ชายร่างกำยำถามติดตลก
“ถูกต้อง เขาติดหนี้แก่นวิญญาณฉันมากกว่าสองพันแก่น” เฒ่าเตาปากล่าว
ท่ามกลางผู้คนหลายร้อยคนที่รวมตัวกันบนทางลาดและบนยอดเขา หลายคนพูดติดตลกว่า “จริงเหรอ? เฒ่าเตาปาล้อเล่นหรือเปล่า คุณมันโคตรขี้เหนียว แล้วโจวอี้จะเอาเปรียบได้ยังไง”
“ฉันว่าตาเฒ่านี่เพี้ยนไปแล้วล่ะ”
“โจวอี้มีโอสถและแก่นวิญญาณมากมายจนเขาใช้ไม่หมด เขาจะติดหนี้แก่นวิญญาณได้ยังไง? ฉันว่านายหลอนไปเองมั้ง”
“หยุดล้อเล่นเถอะน่า เราทุกคนรู้จักนิสัยของนาย! นายมันคนขี้เหนียว”
“ฮ่าฮ่า…”
เฒ่าเตาปาไม่โกรธที่ทุกคนหยอกเล่น เขาแค่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น
หลี่ชิงเฉิง เยว่หลี่จงเซียง จางไห่โม่ และหลวงจีนอู๋ซินที่ออกมาจากสุสานมังกรเผยยิ้มอย่างจนใจขณะฟังทุกคนล้อเลียนเฒ่าเตาปา
คนข้างนอกไม่รู้ แต่ได้ย
