ณ ท่าอากาศยานเมืองเยี่ยเฉิง
เซี่ยหลู่ยืนกอดอกอยู่ด้านหน้ารถหลายคนที่จอดอยู่ข้างถนน สายตามองเครื่องบินที่แล่นลงจอดเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนจะเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
“ไอ้ผู้ชายไร้ความรับผิดชอบคนนั้นไม่ได้แขนขาขาดสินะ”
“เยี่ยมเลย ดีมากที่กลับมาครบสามสิบสอง”
“ว่าแต่ทำไมข้าง ๆ เขาถึงได้มีคนแปลกหน้าเยอะขนาดนั้นกันล่ะ?”
“มีเพื่อนเป็นคนแก่กับผู้ชายวัยกลางคนหรือไง”
เซี่ยหลู่ยกยิ้มพลางมองหน้าโจวอี้ที่พุ่งมาหาก่อนจะยื่นมือไปทักทาย
“หลู่หลู่ ลูกผมเป็นยังไงบ้าง? ผมถามซินเยว่ทางโทรศัพท์แล้วแต่เธอไม่ยอมบอกผม” โจวอี้รีบคว้าแขนเธอไว้ขณะเอ่ยถาม
“ฉันบอกได้แค่ลูกชายนายแข็งแรงมาก ส่วนที่เหลือน่ะนายเจอแล้วก็จะรู้เอง” เซี่ยหลู่ตอบ
แข็งแรงดีอย่างนั้นหรือ?
แค่แข็งแรงก็เพียงพอแล้ว
ในที่สุดใจที่กระสับกระส่ายของโจวอี้ก็ผ่อนคลายลง
“งั้นรีบไปกัน! ไปหาลูกชายของผมกัน” เขาหัวเราะ
“นี่ เราไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน ทำไมนายไม่เป็นห่วงฉันเลยล่ะ คนที่รักกันเจอกันก็ควรหอมหรือกอดกันหน่อยไม่ใช่เหรอ” เซี่ยหลู่ถามอย่างไม่สบอารมณ์
“แค่ก ๆ เงียบไปเลยนะ”
โจวอี้เผยท่าทีเขินอายและหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง เขาโอบเอวบางของเธอ อีกมือดึงเปิดประตูและดันตัวเธอเข้าไป
“กลับกันเถอะ”
ไม่นานหลังจากนั้น รถหลายคันก็แล่นเข้ามาในคฤหาสน์บนยอดเขาที่อู๋ซินเยว่อาศัยอยู่ โจวอี้เปิดประตูรถลงไปโดยไม่ทันรอให้รถจอด เพียงไม่กี่อึดใจเขาก็พุ่งตัวไปยังห้องนอนของอู๋ซิ
