เพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างในสุสานมังกรอันมืดสลัวคือสายรุ้งที่ลอยตัวเหนือขึ้นไป
ลึกเข้าไปในเทือกเขาทอดยาว เสียงร้องของสัตว์ประหลาดต่างโลกดังลอดออกมาราวกับเสียงดนตรีที่บรรเลงอยู่ระหว่างช่องเขา
กลุ่มคนนับสิบแหวกโค่นดงหนาม[1] และมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงเหนือของสุสานมังกร ซึ่งเป็นทิศทางที่โจวอี้นำทางไปตามที่ลั่วเทียนอี้บอกไว้ก่อนหน้านี้
เขาหินดำสูงเกือบพันเมตรดูราวกับดาบคมปักเมฆ
ระหว่างทางขึ้นเขา
ยอดหลังคาสุสานแตกจนเปิดออกกว้างมากกว่าเมตร ภายในมีแสงทองส่องลอดออกมา
ลั่วเทียนอี้นั่งขัดสมาธิรวบรวมพลังอย่างเงียบเชียบ
ท่ามกลางทิวทัศน์งดงามของฤดูใบไม้ เธอสวมเสื้อตัวนอกที่ทำขึ้นจากใบหญ้าเพราะชุดดำของเธอได้ขาดไปแล้ว
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ลำแสงจากใครบางคนพุ่งมาจากระยะไกล เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงตัวเธอ
คนเกือบสามสิบคนแผ่ปราณทรงพลังออกมาเสียจนคนที่อ่อนกำลังจากการสู้กับสัตว์ประหลาดรับรู้ได้และรีบหนีออกห่าง
“ผู้อาวุโสลั่ว…” โจวอี้เอ่ยขึ้น
“ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลั่วเทียนอี้ที่สวมหน้ากากกลับไปเอ่ยขัดคำพูดของเขา
“เอ่อ…”
โจวอี้หน้าเสียก่อนจะขำเจื่อน “ผู้อาวุโสลั่วครับ ที่นี่คือสุสานมังกรโบราณที่ถูกทำลายเหรอครับ?”
“ใช่!” เธอลอยตัวขึ้น
“แล้วไม่เข้าไปเหรอครับ?”
“ฉันอยู่ตัวคนเดียวนี่”
“งั้นก็เข้าไปด้วยกันสิครับ” โจวอี้หัวเราะ
ก่อนหน้านี้เขารู้พิกัดของที่แห่งนี้จากลั่วเทียนอี้ และเขาเองก็ไม่ได้ปิดบังกับผู