“เราจะไปกันต่อไปไหม?” ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์แห่งตระกูลหยางในเมืองหลวงกลืนน้ำลายและถามขึ้น
ยังจะไปต่ออีกหรือ?
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็พากันเงียบไป
พวกเขารู้สึกว่าผู้แข็งแกร่งระดับบรรพจารย์ยุทธ์เองก็ไม่ต่างกับตัวตุ่นที่นี่
ไม่อาจหลบเลี่ยงและหลบซ่อนได้เลย
เมื่อกลไกของกับดักทำงานก็มีเพียงความตายที่รออยู่
ร่ำรวยเงินทองแล้วก็ต้องมีชีวิตให้ใช้อย่างสุขสบายด้วย!
โจวอี้ซึ่งอยู่ด้านหลังค่อย ๆ ถอยหลังไปสองก้าว เมื่อมาถึงลั่วเทียนอี้ เขาก็ถามขึ้นให้ได้ยินเพียงสองคน “คุณไม่เคยมาที่นี่จริงเหรอครับ?”
“ไม่เคย”
“แล้วไม่รู้ว่าที่นี่มีอันตรายอะไรบ้างด้วยเหรอครับ?” โจวอี้ถามอีก
“ไม่รู้” ลั่วเทียนอี้ตอบ
โจวอี้รู้สึกจนปัญญา
ต่อให้เขาจะบ้าบิ่นแต่ในตอนนี้ก็ยังหวั่นใจ ถึงอย่างไรที่นี่ก็น่ากลัวเกินไป นอกเสียจากจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับผสานเต๋า ไม่อย่างนั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์คงไม่หลบเลี่ยงกลไกกับดักที่นี่ได้ยากแบบนี้
“อมิตาพุทธ อาตมาจะเป็นคนเปิดทางเอง!” หลวงจีนชราจากวัดจินชานค่อย ๆ ก้าวออกมาด้านหน้าทุกคน
ท่าทีของเขาดูสงบนิ่งและไม่สะทกสะท้าน
ราวกับเป็นการยืนยันข้อพิสูจน์ว่าเป็นนักบวชที่ ‘หากข้าไม่ลงนรกแล้วใครจะลง’ ทำให้เขาเป็นที่ชื่นชมของทุกคน
หลวงจีนชรากระชากสายลูกประคำขณะก้าวไปข้างหน้า ลูกประคำกระเด็นไปข้างหน้าและผนังถ้ำสองฝั่ง แม้ว่ามันจะกระแทกโดนเกล็ดมังกรที่อยู่บนผนัง แต่เกล็ดมังกรขนาด
