ณ คฤหาสน์บนยอดเขา เมืองเยี่ยเฉิง
ภายในห้องที่มีอุปกรณ์การแพทย์ครบครัน เฉินหงซึ่งเป็นผู้อำนวยการแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของเยี่ยเฉิง และพยาบาลจากแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลกำลังทำคลอดให้อู๋ซินเยว่
โจวหงเย่ เซี่ยหลู่ แม่เฒ่าอู๋ และคนอื่น ๆ ที่รออยู่ด้านนอกได้ยินเสียงร้องด้วยความทรมานของอู๋ซินเยว่จากในห้องแล้วนึกเป็นห่วงขึ้นมา
“ตั้งสี่ชั่วโมงแล้ว ทำไมซินเยว่ยังไม่คลอดอีกนะ? อาหญิงคะ คลอดลูกมันทรมานขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” เซี่ยหลู่ถาม
“เธอถามฉันแล้วจะให้ฉันไปถามใคร?” โจวหงเย่ตอบอย่างไร้ซึ่งอารมณ์ขัน
“เอ่อ…”
เซี่ยหลู่หน้าขึ้นสีเมื่อนึกได้ว่าแม้โจวหงเย่จะอายุสี่สิบย่างห้าสิบแล้ว แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยคลอดลูกเหมือนกัน
เธอทั้งเป็นห่วงอู๋ซินเยว่และเด็กในท้อง
ในขณะเดียวกันก็นึกตำหนิโจวอี้ที่ใจดำ ซินเยว่คลอดลูกด้วยความทรมานแบบนี้ เจ้าคนสกุลโจวนั่นยังไม่อยู่คอยดูแล ตอนนี้คงอยู่ที่สุสานมังกรใช่ไหมนะ หรือว่าจะไปเสวยสุขอยู่ที่อื่นกัน?
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที
ในจังหวะที่อู๋ซินเยว่แทบขาดใจ ในที่สุดเธอก็คลอดลูกออกมาได้สำเร็จ
ลูกของเธอเป็นเด็กผู้ชาย
สิ่งที่เฉินหงและพยาบาลอีกสี่คนแปลกใจคือเด็กคนนี้ไม่ร้องไห้จ้า แต่กลับหายใจสม่ำเสมอและสุขภาพแข็งแรงดีมาก
หลังจากง่วนอยู่พักหนึ่งก็ห่อตัวเด็กเสร็จเรียบร้อย
เฉินหงอุ้มทารกและเดินไปข้างเตียงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “คุณอู๋ ได้ลูกชายนะคะ สุขภาพสม
