หลี่ชิงเฉิง เยว่หลี่จงเซียง จางไห่โม่ และหลวงจีนอู๋ซินตกตะลึงกับฉากในหุบเขา พวกเขามองดูผู้อาวุโสทั้งห้าจากไป และเห็นหยางเยว่ตงกับหยวนถิงถิงนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง
“พี่ใหญ่ของฉันคือโจวอี้?”
“ประโยคนี้ช่างสุดยอดจริง ๆ!”
“มันได้ผลดีอย่างน่าประหลาด”
เยว่หลี่จงเซียงพูดอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
จางไห่โม่รู้สึกสงสัย “มีบางอย่างแปลก ๆ นะ ผู้อาวุโสทั้งห้าคนนี้น่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในขั้นปลายหรือไม่ก็ขั้นสมบูรณ์พร้อมในระดับบรรพจารย์ยุทธ์ แต่พวกเขาล้มเลิกการฆ่าเพียงเพราะหยางเยว่ตงมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับโจวอี้ แล้วยังส่งผลไม้วิญญาณอายุพันปีกลับคืนไปให้อีกด้วย นี่มันแปลก ๆ นะ”
“พฤติกรรมที่ผิดปกติ ย่อมบ่งบอกถึงปัญหา” หลวงจีนอู๋ซินมองไปทางหุบเขาและพูดต่อ “โยมโจวมาจากสำนักโอสถและมีความสามารถในการช่วยชีวิตคนที่กำลังจะตายและรักษาผู้บาดเจ็บ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะช่วยใครไว้หลายคน… แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ทั้งห้าเหล่านั้น มีบางอย่างไม่ถูกต้อง”
“ถ้าอยากรู้เหตุผลก็ถามซะสิ” หลังจากที่หลี่ชิงเฉิงพูดจบ เธอก็วิ่งไปยังทิศทางที่ผู้อาวุโสทั้งห้าหายไป
“จริงสิ แค่ถามแล้วก็จบ” หลังจากที่เยว่หลี่จงเซียงพูดจบ เขาก็รีบไปทางนั้นเช่นกัน
ภายในหุบเขา
หยางเยว่ตงซึ่งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลกำลังหยิบโอสถรักษาออกมาและส่งให้หยวนถิงถิงซึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ
“ในที่สุดเราก็รอดแล้ว เธอควรรีบกินโอสถรักษานี้ซะ
