บูรณ์แข็งแกร่งดี ลองดูหน้าเขาสิคะ”
“ฉันจะอุ้มเขาเองค่ะ” อู๋ซินเยว่นอนเอนตัวและอ้าแขนอุ้มลูกชายในห่อผ้า
ตอนนี้เองที่เกิดเสียงผ้าฉีกขาดออก ก่อนที่มือเล็กจะยื่นออกมา
เหตุการณ์นี้ทำให้อู๋ซินเยว่มองด้วยสายตางุนงง ส่วนเฉินหงกับพยาบาลทั้งสี่ก็ตกตะลึงไป
“ใครซื้อผ้ามากันละเนี่ย ดูท่าว่าจะคุณภาพแย่ไปหน่อยใช่ไหมคะ” อู๋ซินเยว่กลบเกลื่อน
“อะแฮ่ม คุณอู๋ ดูเหมือนคุณภาพผ้าจะไม่ค่อยดีค่ะ” เฉินหงลังเลไปครู่หนึ่งก่อนจะกลาวเออออไปด้วย
“หืม?”
อู๋ซินเยว่จับมือเล็ก ๆ ของลูกชายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเงยหน้ามองเฉินหง
“พวกคุณออกไปก่อนเถอะ” เฉินหงโบกมือไล่นางพยาบาลทั้งสี่คน
เมื่อนางพยาบาลออกไป เฉินหงก็ถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นผิวขาว ๆ ทว่ากลับมีรอยช้ำเล็ก ๆ บนผิวนั้น
“คุณอู๋ ลูกชายคุณ… ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยปกติ” เฉินหงบอกพร้อมรอยยิ้มเจื่อน
“หมายความว่ายังไงคะ?” อู๋ซินเยว่มองรอยช้ำบนแขนอีกฝ่ายแล้วถามพลางขมวดคิ้ว
“หมายความว่า… แรงของเขา แรงของเขาดูเหมือนจะมีเยอะผิดปกติ เมื่อกี้เขาเผลอฟาดมือมาโดนแขน หลังจากนั้นพอมองตามไปก็เจอรอยช้ำที่เหมือน… โดนทุบมาแบบนี้” เฉินหงละล้าละลังบอก
“คุณเฉิน ล้อกันเล่นหรือไงคะ ลูกชายของฉันเพิ่งเกิด จะมีแรงเยอะขนาดนั้นได้ยังไง…” อู๋ซินเยว่ไม่สบอารมณ์ในตอนแรก ทว่าเมื่อพูดจบก็หน้าเปลี่ยนสีและชะงักในทันที
ดูเหมือนว่า!
จะไม่ค่อยปกติจริง ๆ!
ผ้าห่อนี้คุณภาพไม่ได้แย่เลย แต่ลูกชายเธอกลับยืดแขนขาทะลุผ้
