บทที่ 855 ผู้ใช้ดาบทั้งสี่
โจวอี้มองหลายคนพุ่งตัวไปยังทางเข้าถ้ำ รู้สึกตงิดใจอยู่ไม่น้อย
เขาเห็นกับตาว่าแทบทุกคนที่กระโจนเข้าไปหยิบอาวุธออกมา ไม่รู้ว่าเพื่อรับมือกับอันตรายในสุสานถ้ำหรือเพื่อเตรียมสู้กับผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ
“ไปได้แล้ว!” จ้านหลิงอวิ๋นเอ่ยเร่ง
“ครับ!” โจวอี้พยักหน้า
โจวอี้ จ้านเฟิง และเกาหาน ทั้งสามคนพุ่งตัวไปยังทางเข้าถ้ำในทันที
ถ้ำใต้ดินแห่งนี้ค่อนข้างลึกมาก
โจวอี้เข้าไปลึกหลายร้อยเมตรก่อนจะรู้สึกได้ถึงปราการกั้น มันเหมือนกำแพงอากาศล่องหนที่ค่อย ๆ ทำให้ตัวเขาเคลื่อนไหวช้าลง
ชั่วขณะต่อมา เขาก็เห็นโลกกว้างเบื้องล่าง
ที่ราบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตามีต้นไม้ตั้งตระหง่านเพียงต้นเดียว ป้ายสุสานวงกลมมากมายกระจัดกระจายอยู่บนพื้นที่ห่างออกไปสิบเมตร
ที่นี่มีท้องฟ้า ทว่ากลับไม่มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ หรือดวงดาวแม้แต่น้อย โลกมืดสลัวนี้มีเพียงสายรุ้งที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด แสงสดใสส่องสว่างให้ทั้งโลกฉาบไปด้วยสีสันหลากสี
ตุู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
เมื่อพวกเขาทั้งสามลงมาถึงพื้นก็สบตากัน
พวกเขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ เนื่องจากรู้ว่าตนเองยังไม่คุ้นชินกับที่นี่ จึงต้องการสำรวจดูว่ามีอันตรายแถวนี้หรือไม่
“ปราณวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นมาก” จ้านเฟิงพูดขึ้น
“เยอะมากจริง ๆ เทียบกับโลกตงเทียนที่สำนักโอสถของเราดูแลอยู่ ปราณวิญญาณฟ้าดินที่นี่ยังมากกว่า แถมมากกว่าโลกภายนอกเกือบสิบเท่าได้” เกาหานพยักหน้า
“โจวอี้ ท่านอาของ
