าย่อยความทรงจำของไป๋ฟานไปพลาง กินโอสถเก้าวงจรจักรวาลฟื้นฟูบาดแผลไปพลาง
จากความทรงจำของไป๋ฟาน เขาในยามนี้อยู่ที่แนวหลังสมรภูมิระหว่างสำนักเซียนเทียนหลานและสำนักเซียนอวี่หวง
เจียงผิงอันผ่อนหายใจโล่งอก ตราบใดที่เขาอยู่ห่างอาณาเขตของสำนักเซียนอวี่หวงไว้ ชิวซื่อผิงก็จะมิกล้าไล่ตามมา
หนีพ้นการไล่ล่าของเซียนมนุษย์แล้ว
เจียงผิงอันแย้มยิ้มขมขื่น
หากนำผู้บรรลุระดับเขตแดนคนใดไปไว้ในภพแร้นแค้น ก็ถือได้เป็นคนใหญ่คนโตแล้วทั้งนั้น แต่มาอยู่ที่นี่ก็ยังถูกไล่ล่าได้เช่นสุนัข
เจียงผิงอันสูดหายใจลึก ๆ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ จิตสังหารเรืองโรจน์ในดวงตา
“ชิวซื่อผิง ฝากไว้ก่อนเถอะ”
หากมิใช่เพราะเขามีศาสตราเซียนกับตัว กอปรกับปฏิกิริยาฉับไว ป่านนี้เขาคงตายไม่เหลือซากไปแล้ว
จุดเด่นที่สุดของเจียงผิงอันคือเขาจดจำแค้นฝังใจ ศัตรูทั้งหลายที่บาดหมางกับเขาล้วนต้องชดใช้อย่างสาสม
“เสี่ยวฟาน เจ้าช่วยข้าหา… ไฉนเจ้าบาดเจ็บได้ล่ะ!”
สตรีในชุดกระโปรงยาวสีม่วงนางหนึ่งเหินมาหา น ้าเสียงของนางเจือเค้าเป็นห่วง
อาภรณ์ตรงหน้าสตรีผู้นี้แหวกยาวไปถึงสะดือ คลับคล้ายถูกมีดกรีดตัดมา ด้านหลังก็เผยเนื้อหนังเป็นส่วนใหญ่ กระโปรงของนางด้านขวาก็แหวกผ่าสูง ยามย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเจียงผิงอัน เรียวขาขาวก็ปรากฏชัดเจน
ขณะเจียงผิงอันเห็นสตรีผู้นี้ นามหนึ่งก็เด้งขึ้นในใจเขา เจี่ยงซินอี๋
สตรีผู้นี้มีอิทธิพลต่อไป๋ฟานยิ่ง
นางมีสามีอยู่แล้ว แต่ก
