็ยังสนใจไป๋ฟาน ยามนางกับไป๋ฟานลอบนัดพบกัน นางก็ถูกสามีของนางจับได้ ทำให้ไป๋ฟานถูกส่งมายังทัพหน้าที่จุลภพเทพโบราณ
“เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ข้าปวดใจยิ่งนัก” เจี่ยงซินอี๋ยกมือสัมผัสบาดแผลที่อกเจียงผิงอันด้วยสีหน้าทุกข์ใจ ก่อนจะก้มหัวลงแลบลิ้นจะเลียแผล
เจียงผิงอันขมวดคิ้วแล้วถอยออกมาทันที
เขาไม่อยากติดต่อประการใดกับสตรีเช่นนี้
ลิ้นของเจี่ยงซินอี๋ค้างกลางอากาศ มิคาดว่าไป๋ฟานจะถอยหนี
“เสี่ยวฟาน เจ้ายังโกรธข้าเพราะถูกส่งมายังทัพหน้าหรือ? อย่าโกรธเลยนะ ไว้ข้าจะหาทางส่งเจ้ากลับภพเซียนให้…”
“สุนัขผู้เมียคู่นี้ทำอะไรกัน!”
หนึ่งเสียงตวาดดังสนั่นด้วยโทสะ อึดใจต่อมา แสงสีเขียวสายหนึ่งก็พุ่งมาหยุดระหว่างทั้งสองอย่างเร็วจี๋
ชายผู้นี้มีผมสีเขียวอันหาได้ยาก สวมอาภรณ์เขียว การฝึกฝนอยู่ขั้นกลางระดับเขตแดน ใบหน้าแดงก ่าด้วยโทสะประหนึ่งภูเขาไฟเจียนปะทุ
ยามเจี่ยงซินอี๋เห็นชายผู้นี้ สีหน้าของนางก็แปรเปลี่ยน ชี้เจียงผิงอันแล้วแผดเสียงทันที
“ไป๋ฟาน! อย่ามาตื๊อข้านะ! เหตุที่ข้ายอมให้เจ้ามาหาครั้งนี้ก็เพื่อบอกเจ้าว่าข้าเป็นผู้หญิงของอวี๋ซ่วย! เจ้าสุนัขน่ารำคาญนี่ คิดจริง ๆหรือว่าข้าชอบเจ้า?”
ความเร็วที่สตรีผู้นี้เปลี่ยนสีหน้า อาจจะไวกว่ายามนางเปลื้องอาภรณ์เสียอีก
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ กล่าวกับอวี๋ซ่วยเบา ๆ ว่า “สตรีนางนี้มาหาข้าเอง นางมิใช่ผู้หญิงดี เจ้าหย่าขาดการแต่งงานนี้โดยเร็วที่สุดจะดีกว่า”
ดวงตาข
