บทที่ 846 เดินตามหนทางของตัวเองไปทีละก้าว
ภายในห้องกว้างขวาง กู่เซี่ยวเซี่ยวและกู่เถียนเถียนนั่งขนาบสองข้างตัวถังหว่าน ท่าทีอ่อนโยนของเธอทำให้บรรยากาศตึงเครียดระหว่างสองพี่น้องจางลงไปมาก
ทว่า!
เมื่อพวกเธอเห็นโจวเหมียวเหมี่ยวเดินเข้ามาพร้อมโจวอี้ก็ถึงกับเกร็งขึ้นมาทันที ท่าทีดูหวาดหวั่น
“แม่คะ พวกเขาเป็นใครเหรอ?” โจวเหมียวเหมี่ยวเดินมาในห้องและถามด้วยความสงสัยขณะมองกู่เซี่ยวเซี่ยวและกู่เถียนเถียน
“เหมียวเหมี่ยว หนูสนิทกับพี่เสี่ยวรุ่ยไหม?” ถังหว่านถามพลางส่งยิ้ม
“แน่นอนค่ะ! เราสนิทกันมากเลย” เด็กหญิงพยักหน้า
“งั้นวันนี้พ่อแม่จะหาพี่สาวที่สนิทมาให้อีกดีไหม?” ถังหว่านถามต่อ
“พวกเธอเหรอคะ?” โจวเหมียวเหมี่ยวถาม
“ใช่แล้วลูก พวกพี่ ๆ เขานี่ไงคะ”
“เหมียวเหมี่ยว เดี๋ยวพ่อแนะนำให้รู้จักพวกเธอนะ นี่พี่กู่เซี่ยวเซี่ยว ส่วนนี่พี่กู่เถียนเถียน พี่เขาเป็นแฝดกันแต่ไม่มีญาติที่ไหน ต่อไปนี้ลูกจะให้พวกพี่ ๆ มาเป็นครอบครัวเดียวกับเราได้หรือเปล่า?” โจวอี้ถาม
“อื้ม!”
เด็กหญิงรับคำทันที
แม้ว่าเธอจะเป็นเด็กที่แปลกไปบ้างแต่ก็ใจดีมาก
เมื่อก่อนตอนที่เธอไม่มีพ่ออยู่ด้วยก็นับว่าเศร้ามากแล้ว แต่พี่สาวทั้งสองคนไม่มีแม้กระทั่งแม่ น่าสงสารมาก!
โจวเหมียวเหมี่ยวเข้าไปหากู่เซี่ยวเซี่ยวและกู่เถียนเถียนที่อยู่ในอาการประหม่า เธอจับมือทั้งคู่ไว้และเอ่ยถามด้วยท่าทีจริงจัง “หนูเรียกว่าพี่เซี่ยวเซี่ยวกับพี่เถียนเถียนได้ไหมค