บทที่ 844 เหมียวเหมี่ยวปะทะครูฝึก
ณ ลานฝึก
โจวเหมียวเหมี่ยวนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ มองบรรดาพี่สาวพี่ชายตรงหน้าที่อยู่ในสภาพฟกช้ำดำเขียวและดูขายหน้า เธอรู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที
เธออารมณ์ดีมากทีเดียว แม้ว่าจะยังไม่ได้ใช้แรงอย่างเต็มที่ก็ยังสามารถสู้ได้สบาย ๆ
ตรงหน้าเธอคือเด็กชายหญิงนับร้อย แต่ละคนอยู่ในสภาพเหมือนมะเขือยาวช้ำ ๆ ที่ถูกแช่แข็งพวกเขาก้มหน้าไม่กล้าปริปากสักคำ แม้ว่าพวกเขาจะหงุดหงิดแต่ก็ไม่มีปัญญาสู้ได้ จึงได้แต่จำใจยอมแพ้
ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ความอยากเอาชนะตีตื้นขึ้นมาในใจ พวกเขาหมายมั่นว่าต่อไปจะตั้งใจฝึกให้หนักขึ้น และเอาชนะโจวเหมียวเหมี่ยวให้ได้ในสักวัน
ส่วนกลุ่มเด็กที่เพิ่งถูกส่งมาที่นี่ก็ได้มามุงดูและจับจ้องไปที่โจวเหมียวเหมี่ยว สายตาเบิกกว้างทั้งหวาดกลัวและตกตะลึง และยังมีหลายคนนึกชื่มชมอยู่ในใจ
ทว่าครูฝึกหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกลับมีรอยยิ้มเจื่อนบนใบหน้า
พวกเขานึกไม่ถึงว่าเด็กที่อายุน้อยและเป็นคุณหนูเศรษฐีจะมีพลังและเกรี้ยวกราด จนถึงขนาดที่ล้มเด็กอายุมากกว่าเป็นร้อยคนได้ด้วยตัวคนเดียว!
มิหนำซ้ำเด็กส่วนใหญ่ที่แพ้ยังเป็นเด็กวัยรุ่นอีกด้วย
“อาหลง อยู่ ๆ ฉันก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง” สมาชิกคนหนึ่งกระซิบบอกขณะสะกิดเพื่อนร่วมงาน “คุณหนูยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่เลย”
“ฉันเองก็คิดเหมือนกัน” ชายหนุ่มที่ชื่อว่าอาหลงบอกพร้อมรอยยิ้มเจื่อน
“คิดว่าถ้าคุณหนูใช้กำลังเต็มที่ เธอจะแข็
