ม
“เอาเถอะ ในเมื่ออยากสร้างแบบนี้ก็ตามใจ เงินที่เสียไปก็ของนายทั้งนั้น” หวงไห่เทาตัดบท
“โครงการที่นี่คงต้องฝากฝังให้คุณดูแล ไม่ว่าจะใช้บริษัทรับเหมาก่อสร้างของตระกูลหวงหรือว่าบุคคลภายนอก ก็ต้องสร้างและตกแต่งให้เสร็จภายในสี่เดือนให้ได้” โจวอี้เอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง
“บ้าไปแล้วเหรอ? จะสร้างเสร็จภายในสี่เดือนได้ยังไงกัน” อีกฝ่ายท้วงอย่างไม่พอใจนัก
“ผมไม่ได้บ้า ต่อให้ทำงานล่วงเวลาก็ต้องทำให้เสร็จภายในสี่เดือน ถ้าใช้ช่างทีมเดียวไม่พอก็หามาเสริม ต้องเร่งมือให้ทัน ไม่ต้องกลัวว่าจะใช้เงินไปเท่าไหร่ แต่งานทุกอย่างต้องเรียบร้อยเป็นอย่างดี” โจวอี้เอ่ยเสียงเข้ม
“เข้าใจแล้ว ว่าแต่มีงบเท่าไหร่เหรอ?” เฉิงฮ่าวถามขึ้นพลางยิ้มลำบากใจ
“สองพันล้านหยวนพอไหม?” โจวอี้ถาม
“พอครับพอ” อีกฝ่ายรีบพยักหน้าให้
“จะเอามากกว่านี้ก็ได้นะ! เดี๋ยวเสร็จงานแล้วผมจะยกโอสถให้ด้วย” โจวอี้ยิ้ม
“ฉันไม่โลภหรอกน่า” หวงไห่เทาเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “แค่โอสถระดับธรรมดาร้อยเม็ด ถ้าเป็นโอสถระดับทองคำ… อะแฮ่ม ก็สักแปดสักสิบเม็ดก็พอ”
“ไม่มีปัญหา” โจวอี้รับปากทันที
หวงไห่เทามองโจวอี้ด้วยสายตาฉายแววลิงโลด เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ทำไมถึงไม่จ่ายด้วยโอสถแทนเงินไปเลยล่ะ?”
“จ่ายด้วยโอสถเหรอ?”
“ใช่”
“ได้ ในเมื่อคุณเสนอมาแบบนั้น ถ้าสร้างเสร็จภายในสี่เดือนด้วยคุณภาพที่ดีเยี่ยม ผมจะยกโอสถระดับธรรมดาให้ร้อยเม็ด โอสถระดับทองคำให้ยี่สิบเม็ด และโอสถระดับ
