ชิวหยวนคว้าศาสตราเซียนขวดกลืนสวรรค์ไว้
เมื่อสัมผัสคลื่นพลังเซียนจากมัน ร่างของเขาก็สะท้านเทิ้มด้วยความตื่นเต้น ระริกระรี้ยิ่งกว่ายามเผชิญร้อยนารีในศึกเดียวเสียอีก
ชิวหยวนซึ่งตะครุบศาสตราเซียนได้มิกล้าโอ้เอ้อยู่ต่อ เหินสู่เบื้องบนของธารทมิฬทันที
อำนาจใต้ธารทมิฬน่าสะพรึงกลัวเกินไป ยันต์คุ้มกายที่เขามาเสื่อมฤทธิ์รวดเร็วยิ่ง เขาจึงมิกล้าอยู่นาน
ในที่สุด ก่อนที่ยันต์คุ้มกายจะหมดฤทธิ์ ชิวหยวนก็ทะยานออกจากธารทมิฬได้สำเร็จ
“ฮ่า ๆ”
ชิวหยวนเชิดหน้าหัวเราะลั่น ถึงกับได้ศาสตราเซียนสภาพสมบูรณ์มา! เขาไม่เคยดีใจเพียงนี้มาก่อนเลย
“ยินดีด้วยนายน้อย ยินดีด้วยนายน้อย!”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นแสดงความยินดี
ชิวหยวนกล่าวกับเจียงผิงอัน “ขอบใจมากที่เตือน ข้าจึงได้ศาสตราเซียนมา ข้าจะจำเจ้าไว้ แต่ยามนี้เจ้าไปตายได้แล้ว”
เพื่อมิให้ข่าวการได้ศาสตราเซียนของเขารั่วไหล คนผู้นี้ต้องตาย
เขายกขวดสีดำในมือขึ้น จ่ายพลังเข้าไป ตั้งใจจะใช้การฆ่าคนผู้นี้ทดสอบฤทธิ์ศาสตราเซียนชิ้นนี้ไปในตัว
เจียงผิงอันยืนกับที่ กล่าวกับอีกฝ่ายอย่างเฉยชา “เกิดชาติหน้าก็ระวัง อย่ามายุ่งกับข้าล่ะ”
ขณะที่ชิวหยวนยังไม่เข้าใจความหมายวาทะอีกฝ่าย แรงดูดอันชวนสะพรึงก็ปรากฏจากศาสตราเซียนในมือเขา กลืนเขาเข้าไปโดยมิทันตั้งตัวแม้สักนิด
ในขวดกลืนสวรรค์ ชิวหยวนได้พบหนึ่งบุคคลหน้าคุ้นที่ตนเคืองแค้น
“เจียงผิงอัน!!”
เจียงผิงอันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ขวดศาสตร
