ชิวซื่อผิงพยักหน้าอย่างพอใจ มีแต่ต้องใช้เดชและคุณ อีกฝ่ายจึงปกป้องหลานเขาดี ๆ
ชิวซื่อผิงโยนก้อนกลมสีดำแดงให้เจียงผิงอันอย่างเฉยชา ก่อนจะหันไปกล่าวกับหลานเขาชิวหยวน
“เสี่ยวหยวน ปล่อยเรื่องเจียงผิงอันไปก่อน ไว้มีโอกาสข้าจะพาเจ้าไปฆ่าเขา ยามนี้ปู่ต้องทำธุระก่อน”
สีหน้าของชิวหยวนเปี่ยมความเคืองแค้น “สารเลวเจียงผิงอันนั่นอย่าให้ข้าเจอเชียว เขาต้องถูกสับเป็นชิ้น ๆ !”
เจียงผิงอันสมควรตายนั่นไม่รู้หายไปไหน เซียนมนุษย์อย่างปู่เขาหาเป็นเดือน ๆ ก็ยังไม่เจอ
“นายน้อย เจียงผิงอันคือใครขอรับ ข้าจะช่วยนายน้อยจัดการเขาเอง!”
เจียงผิงอันซึ่งถือก้อนโลหิตดำแดงก้อนน้อยอยู่ถัดไปดูประหนึ่งลิ่วล้อผู้ภักดี
เจียงผิงอันยังคงมากเล่ห์ไม่เปลี่ยนแปลง
“สารเลวชั่วช้าคนหนึ่งน่ะ”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนถูกเจียงผิงอันป้ายสีจนต้องอยู่รับใช้กองทัพที่นี่ ชิวหยวนก็เดือดดาลจนสมองบวม อยากฆ่าคนเสียจริงแท้
ชิวซื่อผิงลูบหัวชิวหยวน เอ่ยขึ้นอย่างเมตตา “ข้าไปก่อนนะ เจ้าก็รักษาตัวด้วยล่ะ”
“ไม่ต้องห่วงขอรับท่านปู่ มียันต์คุ้มกายของท่านอยู่ เซียนมนุษย์ก็ฆ่าข้ามิได้”
ชิวหยวนโบกมือลาปู่ตน “ไว้พบกันขอรับท่านปู่”
เจียงผิงอันเองก็โบกมือลา “ไว้พบกันขอรับผู้อาวุโส ข้าจะปกป้องนายน้อยอย่างสุดสามารถ มิให้ผู้ใดทำร้ายได้แน่นอนขอรับ!”
คู่ปู่หลานไม่มีทางคาดถึงแน่นอน ว่าเจียงผิงอันที่พวกตนหากันแทบแย่อยู่ตรงหน้านี่เอง
ชิวซื่อผิงเมินเจียงผิงอัน หายตั
