บทที่ 816 ปีนเขาลูกที่สี่
จิตใจของถงหู่หนักอึ้งและว้าวุ่นไปหมด
ส่วนคนที่กระวนกระวายยิ่งกว่าคือเหลียงติ้งเหว่ย
จริงอยู่ที่เขาไม่พอใจโจวอี้ แต่ไม่ได้อยากเป็นตั้งตัวเป็นศัตรูด้วย เขาเพียงแค่ท้าแข่งเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้ด้อยไปกว่าศิษย์ของเจ้าสำนัก ทว่านึกไม่ถึงว่าสถานการณ์จะเลยเถิดถึงขั้นนี้
การแข่งขันครั้งนี้ หากโจวอี้ชนะก็ไม่เป็นไร แต่หากแพ้และเสียโอสถทลายขอบเขตไปหลายสิบเม็ด ไม่เพียงแต่โจวอี้จะถูกลงโทษเท่านั้น แต่เขาเองที่เป็นคนท้าแข่งก่อนก็จะพลอยถูกผู้อาวุโสในสำนักลงโทษไปด้วยแน่นอน
เขาจึงอยากยุติเรื่องไว้แต่เพียงเท่านี้ อยากจะล้มเลิกการแข่งขันที่ตนเป็นตัวการเริ่มเรื่อง
ทว่าเขาเองก็รู้ดีแก่ใจ โจวอี้ใช้โอสถทลายขอบเขตมาเป็นของเดิมพัน ต่อให้เขาอยากคืนคำ แต่อัจฉริยะหลายสิบคนจากกองกำลังต่าง ๆ คงไม่ยินยอม และหากโจวอี้ไม่ทำตามสัญญา ต่อไปสำนักโอสถจะกลายเป็นขี้ปากของคนอื่นได้
เหลียงติ้งเหว่ยสังเกตเห็นใครบางคนมองมาที่ตนเอง เมื่อหันไปก็พบว่าคนคนนั้นคือถงหู่ ทันใดนั้นเขาก็เบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิด แทบห้ามใจยกมือตบปากตัวเองไม่ได้
“มาเริ่มกันเถอะ!”
เมื่อโจวอี้ประกาศขึ้น ผู้ฝึกยุทธ์หลายสิบจากหลายกองกำลังก็ก้าวขึ้นเพื่อปีนขึ้นบันได
เพียงก้าวแรกก็ทำเอาหลายคนสั่นไปทั้งตัว
ผ่านไปสิบก้าวก็พบว่ามีสี่ห้าคนที่แวะพักชั่วคราว
โจวอี้และหลันเสวียนนิ่งเฉย แม้จะรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลแต่ก็ได้เตรียมเดิ
