บทที่ 815 ท้าแข่ง
ณ เชิงเขาลูกที่สี่
โจวอี้เห็นคนมากกว่าสิบนั่งขัดสมาธิรวมกันและพูดคุยกัน
เขายิ้มออกมา ดวงตาฉายแววตื่นเต้นเนื่องจากพบคนรู้จักที่คุ้นเคย
“ถงหู่!” โจวอี้เรียก
ถงหู่ที่นั่งฝึกวิชาอยู่ได้ยินเสียงคุ้นเคยก็รีบลุกขึ้นทันที เขารีบก้าวไปกอดโจวอี้ในทันใด
“พี่ใหญ่ เป็นยังไงบ้าง?” ถงหู่ถามด้วยความดีใจ
“ฉันสบายดี” โจวอี้ยิ้มแป้น
เขาเห็นว่าอีกฝ่ายตัวสูงและแข็งแกร่งขึ้นมาก ร่างกายกำยำล่ำสัน สูงเกินสองเมตร และน่าจะหนักมากกว่าร้อยกิโลกรัม
ตอนนี้เอง ชายหนุ่มที่นั่งข้างถงหู่ก่อนหน้านี้พลันกระโดดมาหาพวกเขา
“พี่ใหญ่ของถงหู่เหรอ?”
นี่คือโจวอี้ที่ถงหู่พูดถึงบ่อย ๆ อย่างนั้นหรือ?
คนที่เป็นศิษย์ของเจ้าสำนักน่ะหรือ?
สายตาเขาฉายแววท้าทาย ก่อนจะถามขึ้นเสียงเข้ม “นายคือโจวอี้เหรอ?”
โจวอี้หันไปมอง เมื่อรับรู้ได้ถึงความกระหายในการต่อสู้ของอีกฝ่าย เขาก็ทำหน้าแปลก ๆ แล้วถามถงหู่ว่า “ใครเหรอ?”
“พี่ใหญ่ เขาชื่อเหลียงติ้งเหว่ย เป็นศิษย์ฝีมือดีของสำนักโอสถของเรา ระดับการฝึกเขาสูงกว่าผมอีก” ถงหู่ยิ้ม
ศิษย์ร่วมสำนัก!
โจวอี้แปลกใจอยู่บ้าง เขานึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายที่เป็นคนสำนักเดียวกันจะมองเขาด้วยแววตาอยากหาเรื่องแบบนี้
หรือเพราะว่าเขาเป็นศิษย์ของเจ้าสำนัก เจ้าตัวถึงได้อยากสู้ด้วยขนาดนั้น
“สวัสดีครับ ศิษย์พี่เหลียง” โจวอี้ยิ้ม
“ศิษย์น้องโจว มาแข่งกันไหม?” เหลียงติ้งเหว่ยถามเสียงเข้ม
“แข่งอะไรครับ?”
“แข่งขึ้น
