บทที่ 814 ผ่านเร็วเกินไปหน่อย
ณ เชิงเขาลูกแรก คนเกือบสองร้อยคนมองไข่มุกราตรีบนแผ่นหินเงียบ ๆ ทุกครั้งที่มันส่องแสงและมีใบหน้าปรากฏขึ้นก็มักดึงดูดความสนใจของทุกคนเสมอ
แรกเริ่มเดิมทีพวกเขาสนใจแค่ศิษย์ของตน รวมถึงยอดฝีมือสิบอันดับแรกของทำเนียบวีรบุรุษ ทว่าตอนนี้กลับสนใจเพิ่มมาอีกสองคน นั่นคือโจวอี้และหลันเสวียน
อย่างไรเสีย สำนักโอสถก็มักอยู่อย่างสันโดษ ศิษย์ที่ออกมาทำแบบนี้ถือว่ามีน้อยคนนัก ส่วนผู้ฝึกยุทธ์จากเทือกเขาเมิ่งหลานนั้นยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่ กอปรกับความสวยตรึงตาของหลันเสวียน ทำให้เธอเป็นที่สนใจของผู้คน
เมื่อทั้งสองปีนเขาลูกแรกได้สำเร็จและผ่านการทดสอบแรก ทุกคนก็เห็นไข่มุกราตรีบนแผ่นหินสว่างวาบ ก่อนจะฉายให้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา
“ฉันนึกออกแล้ว” ชายชราคนหนึ่งพลันเอ่ยขึ้น
“อะไรเหรอ?” อีกคนถาม
“เมื่อครึ่งปีก่อนที่เขตเหอเฉิงทางเหนือ ดูเหมือนตระกูลผางจะถูกโจวอี้จากสำนักโอสถเล่นงาน” ชายชรากล่าว
ทันใดนั้น ทุกคนก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้
“ไม่น่าใช่นะ เท่าที่ฉันรู้ ตอนที่โจวอี้บุกไปตระกูลผางคนเดียว เขาไม่ได้กวาดล้างทั้งตระกูล แต่ฆ่าแค่ผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น เขาไม่ได้แตะต้องคนแก่ คนอ่อนแอ ผู้หญิง หรือเด็กเลยนะ” ชายชราอีกคนกล่าว
“ต่อให้เขาไม่ได้ฆ่าล้างตระกูลก็โหดเหี้ยมอยู่ดีนั่นแหละ” ชายแก่ต้นเรื่องบอก
“หึ ๆ!”
ระหว่างนั้น ชายสูงวัยในชุดสีน้ำเงินคนหนึ่งที่ถือดาบยาวไว้ในมือพลันเอ่ยขึ้นว่า “ฉันเองก็จ
