บทที่ 787 บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด
ตีห้า
เฉินเสวี่ยฝูและหลี่ย่าหลี่เดินทางข้ามคืนไปยังเผิงเฉิง พวกเขาได้พบกับเฉินอันฉีที่ลานจอดรถของโรงแรม ทั้งสามกอดกันพลางร้องไห้ มองแล้วดูเป็นฉากที่ตื้นตันใจ
โจวอี้ยืนเงียบ ๆ อยู่ใต้ร่มเงาสลัวของต้นไม้
เขารู้ว่าพ่อแม่ของเฉินอันฉีต้องการคำอธิบาย แม้ว่าเขาต้องการพบอีกฝ่าย แต่เขาก็ต้องรอให้เฉินอันฉีอธิบายทุกอย่างกับพ่อแม่ของเธอเสียก่อน
ส่วนอนาคตของเฉินอันฉีจะเป็นอย่างไรนั้น…
โจวอี้คิดถึงเรื่องนี้เมื่อเขาปลอบโยนเธอเมื่อคืนนี้ ถ้าเธอไม่เปลี่ยนใจ เขาจะจัดให้เธอไปที่ไซบีเรียเพื่อสัมผัสกับความหนาวเย็นและรับการฝึกฝน เพื่อที่เธอจะได้สามารถควบคุมพลังของตัวเองได้อย่างชำนาญ
หกโมงเช้า
เฉินอันฉีเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอให้พ่อและแม่ฟัง เมื่อเห็นว่าพ่อและแม่ของเธอดูโล่งใจแล้ว เธอก็เปิดเผยข่าวร้ายอีกเรื่อง
“นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาช่วยชีวิตหนู เมื่อสองเดือนก่อน หนูได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง หนูเข้ารับการตรวจที่โรงพยาบาลหลายแห่งในจินหลิง และผลออกมาคือเป็นมะเร็งปอดระยะกลาง”
“ลูกพูดอะไร?”
“เป็นไปไม่ได้!”
เฉินเสวี่ยฝูและหลี่ย่าหลี่ลุกพรวดจากเก้าอี้และตะโกนด้วยความตกตะลึง
เฉินอันฉีไม่โต้แย้ง แต่หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดภาพจากอัลบั้มของเธอและยื่นให้พร้อมพูดว่า “นี่คือรายงานทางการแพทย์ของหนู”
เฉินเสวี่ยฝูคว้าโทรศัพท์และมองดูภาพดังกล่าวร่วมกับภรรยา ความสิ้นหวังฉายชัดผ่า
