บทที่ 786 ความรักของพ่อแม่
เมืองเผิงเฉิง ย่านชานเมือง
เวลาสี่ทุ่ม เมืองแห่งนี้ยังคงเปิดไฟสวางไสวและครึกครื้น
โจวอี้มาที่เมืองนี้เป็นครั้งที่สอง คราวก่อนเขาขับตรงไปยังทะเลสาบอวิ๋นแถบภูเขาอวิ๋นหลง และสู้กับผู้แข็งแกร่งจากนิกายดอกบัวขาว หลังจากนั้นเขาก็กลับไปทันที
ตอนนี้เมื่อชายหนุ่มขับผ่านทะเลสาบอวิ๋นก็หวนนึกถึงการต่อสู้ครั้งนั้นและอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ หากตอนนั้นเขามีระดับยุทธ์สูงเท่านี้ เพียงแค่ดีดนิ้วก็สามารถฆ่าพวกนิกายดอกบัวขาวได้แล้ว
ไม่นานนักรถทั้งสองคันก็มาจอดหน้าร้านอาหารใกล้ทะเลสาบ
เกาเจี้ยนหลิงเดินนำ พวกเขาทั้งสี่เดินเข้าไปในห้องทานอาหารส่วนตัว หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จก็เริ่มดื่มเหล้ากัน
เกาเจี้ยนหลิงมองโจวอี้พลางยิ้มและพูดว่า “น้องโจว มาเมืองเผิงเฉิงเป็นครั้งแรกหรือเปล่า?”
“ครับ” เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก
“เมืองเผิงเฉิงน่าอยู่มากนะ! เป็นเมืองแหล่งวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของชาติ เป็นศูนย์กลางคมนาคมของประเทศด้วย กลางเมืองก็เป็นเขตเศรษฐกิจ แถมยังถือเป็นบ้านเกิดของจักพรรดิที่รู้จักกันในชื่อ ‘เผิงเฉิงเมืองแห่งกษัตริย์เก้าราชวงศ์’ เป็นต้นกำเนิดของวัฒนธรรมฮั่น มีคนสำคัญมากมายในประวัติศาสตร์อยู่ที่นี่” เกาเจี้ยนหลิงบอกพร้อมรอยยิ้ม
“ใครบ้างเหรอครับ?” โจวอี้ถามด้วยความสงสัย
“เผิงจู่ หลิวปัง เซี่ยงอวี่…”
โจวอี้ดูตกตะลึง
“น้องโจว ถ้าไม่รีบกลับจินหลิง พรุ่งนี้ผมจะพาคุณเที่ยวชมรอบเมือง
