บทที่ 772 แม่เฒ่าเสวียนหยิน
มณฑลฝูเจี้ยนทางตอนเหนือ
ภูเขาหน้าผาน้อยใหญ่สลับกันไปราวลูกคลื่น ทะเลป่าเขียวขจีแห่งนี้ไม่ต่างไปจากคลื่นมังกรสีเขียว
ภายในป่าทึบ ร่างที่ดูท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ กำลังใช้ฝีเท้าของตนอย่างเงียบงัน ถ้าโจวอี้อยู่ที่นี่ เขาจะสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าบุคคลผู้นี้คือหูจื้อจวินจากนิกายอสูรดำ
หูจื้อจวินผลักกิ่งไม้ที่ตายแล้วและปัดวัชพืชตามกำแพงภูเขาแล้วพุ่งเข้าไป
ด้านในเป็นทางเดินภายในถ้ำ หลังจากเดินไปหลายรอบ พื้นที่ถ้ำกว้างขวางก็ปรากฏขึ้น ธารน้ำที่อยู่ใต้ดินไหลอย่างเงียบงัน ต้นไม้หลายต้นสูงราว ๆ 5-6 เมตร ใบไม้สีเขียวขจี และผลส้มสีทองขนาดเท่ากำปั้นหลายสิบผลแขวนอยู่บนต้น
นอกจากนี้ยังมีดอกไม้และพืชมากกว่าสิบชนิดที่เติบโตในพื้นที่ถ้ำ ถัดจากแปลงดอกไม้สีฟ้ามีโต๊ะและเก้าอี้ไม้วางอยู่
กำแพงภูเขาทางทิศตะวันออกถูกแกะสลักออกมาเป็นบ้านดินขนาดมากกว่าสิบตารางวา บ้านหลังนี้มีหน้าต่างที่เปิดอยู่ หญิงผมสีเงินที่ดูอายุราว ๆ สิบแปดปีมีผ้าคลุมสีขาวปิดตาไว้ เวลานี้เธอกำลังตั้งใจปักผ้าเช็ดหน้า
ดวงตาของเธอปิดสนิท แต่ท่าทางของเธอนั้นราวกับว่าเธอกำลังมองดูลายปักบนผ้าเช็ดหน้าในมือ
หูจื้อจวินวิ่งมาแต่ไกล ทว่าเมื่อเขามองไปยังหญิงคนดังกล่าว แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจและหวาดกลัว
“เจ้ามาที่นี่? เจ้าไม่ได้บอกหรือ ว่าจะต้องใช้เวลาปีครึ่งกว่าจะกลับมา” หญิงคนนั้นถามเบา ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้น
“แม่เฒ่า
