บทที่ 773 ปล้นสมบัติ
ห่างออกไปราว ๆ หกร้อยกิโลเมตรจากทางตะวันตกเฉียงใต้ของค่ายลับ ที่นี่ปราศจากภูเขาหิมะ ทว่ากลับเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี
ทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่ใกล้ ๆ กันนั้นเรียบนิ่งใสสะอาดวาววับราวกับผิวกระจก และมีนกเขตหนาวหลายตัวกำลังเล่นสนุก กรงเล็บอันเบาบางของพวกมันเหยียบลงบนผิวน้ำจนทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กน้อย
บริเวณริมทะเลสาบแห่งนี้มีกระท่อมไม้ซุงขนาดเล็กที่เวลานี้มีควันขมุกขมัว สถานที่ที่ควรจะเป็นสถานที่เงียบสงบกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด
คู่สามีภรรยาสูงวัยยืนพยุงกันอยู่หน้ากระท่อม พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มชายหญิงในชุดคลุมสีดำที่ถืออาวุธมีคม
สามีภรรยาคู่นี้เผยความสิ้นหวังผ่านแววตาและสีหน้า
“ข้ากับเมียข้าหนีมาตั้งสิบสามปีแล้ว แต่พวกเจ้ากลับไล่ตามเราเหมือนหมาล่าเนื้อ ทำไมล่ะ? ตระกูลว่านรุ่ยละทิ้งประเทศและลืมบรรพบุรุษของพวกเขาไปเข้าร่วมกับสมาคมมืดแห่งตะวันตก ทำไมพวกเจ้าถึงยังหมกมุ่นอยู่กับมันนัก?” ชายชราถอนหายใจ
“แน่นอนว่าสมบัติตระกูลว่านรุ่ยของเราจะต้องถูกยึดคืน” ชายในชุดคลุมสีม่วงโผล่ออกมาจากกลุ่มคนผู้บุกรุก เขาสะพายดาบยาวสองเล่มไว้บนหลัง ผมสีดำปลิวไสวไปตามสายลม ใบหน้าของเขาซึ่งปกติแล้วมักจะเผยแววใจดีมีเมตตา ทว่าตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
“เรือเงากลายเป็นสมบัติของตระกูลว่านรุ่ยของเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเป็นสัญลักษณ์ของผู้นำนิกายทัณฑ์สวรรค์ ตั้งแต่นิกายทัณฑ์สวร
