้องสงสัย”
โจวอี้เอ่ยมาถึงตรงนี้แล้วก็มองสีหน้าครุ่นคิดของทุกคนและถามว่า “ตอนนี้ผมคิดวิธีออกได้แค่เท่านี้ มีความเห็นอะไรไหมครับ?”
“มี!” บราม่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบห้าว
“ทำยังไง?” โจวอี้รีบถาม
“ทำลายเกาะที่นิกายอสูรดำเคยอยู่ ลบร่องรอยออกจากท้องทะเลนี้ให้หมด” บราม่ากล่าว
ทำลายทั้งเกาะเลย?
โจวอี้ใจเต้นขึ้นมา ทว่าสายตากลับเป็นประกาย
เป็นความคิดที่ไม่เลว!
ถ้าอยู่ ๆ เกาะนั้นหายไป พวกนิกายอสูรดำก็จะไม่พบเบาะแสอีก บางทีอาจเชื่อว่าเกาะจมน้ำไปซึ่งก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ผิดถนัด!
เดิมทีเกาะแห่งนั้นมีสภาพแวดล้อมอุดมสมบูรณ์ หากจมลงไปจริง ๆ สภาพแวดล้อมอุดมสมบูรณ์ก็ยังอยู่รอดได้อยู่ดี หรือจะโยนความผิดให้ซิ่วตงดีล่ะ?
“ใช่เลย ป้ายความผิดให้ซิ่วตงกับพวกอเวจีโลหิตก็ได้นี่นา” โจวอี้พยักหน้าด้วยความสะใจและถามต่อ “แล้วจะจัดการเรื่องระเบิดยังไงดีล่ะ?”
“เจ้านาย ผมจัดการเรื่องนี้เอง! รับรองไม่มีใครจับได้แน่” เชคอฟยิ้มกริ่ม
“ตามนั้น!” โจวอี้พยักหน้าและถามขึ้นอีกครั้ง “มีใครเสนออะไรอีกไหมครับ?”
“เจ้านาย ในเมื่ออยากดึงดูดความสนใจจากกองกำลังทั่วโลกไปที่มหาสมุทรแอตแลนติก งั้นก็เพิ่มเชื้อไฟหน่อยสิครับ” สายตาเซียวเต้าจื่อวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์พลางยกยิ้ม “บอกว่ามีผลไม้วิญญาณวิเศษบนเกาะแห่งหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติก แค่กินเข้าไปแล้วก็สามารถเป็นผู้แข็งแกร่งได้ เหาะเหินเดินอากาศได้สบาย ๆ แถมยังอาจมีพลังสยบทั้งโลกได้ด้วย”
