บทที่ 767 กลับไปที่เกาะซ่อนหมอก
เรือโดยสารสี่ลำออกเดินทางอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ หายไปในทะเล
ทว่าเรือโดยสารของซือเจี้ยนอิงและเยี่ยนสือปาไม่ได้แล่นออกไป พวกเขายืนอยู่บนดาดฟ้าของหัวเรือ มองดูทิศทางที่เรือโดยสารทั้งสี่ลำแล่นหายไป
ในที่สุดเยี่ยนสือปาก็เอ่ยทำลายความเงียบ “อาจารย์ โจวอี้คิดจะทำอะไร?”
“ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่” ซือเจี้ยนอิงตอบ
“เรื่องใหญ่อะไร?”
“ฉันก็ไม่รู้ แต่มีลางสังหรณ์ว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีอนาคตที่ดี บางทีอาจจะ…” ซือเจี้ยนอิงหยุดลงกลางคัน
“อาจจะอะไรคะ? อย่าทำให้สงสัยสิ”
“บางทีในอนาคต สำนักโอสถอาจจะมีระดับผสานเต๋าอีกคน หรือ…ระดับเทพแปลงอีกคน” ซือเจี้ยนอิงกล่าวด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น
“จริงเหรอคะ? เขาอายุแค่ประมาณยี่สิบเท่านั้นใช่ไหม แค่นี้อาจารย์ก็เห็นอนาคตเขาแล้วเหรอ?” เยี่ยนสือปาเผยสีหน้าดูถูก
“สำหรับเขาแล้ว การฆ่าผู้นำนิกายน่ะง่ายเหมือนการฆ่าไก่ บรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลางสู้เขาไม่ได้หรอก ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นมาไม่ผิดพลาด เขายังสามารถต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลายได้ด้วย” ซือเจี้ยนอิงกล่าว
“…”
หัวใจของเยี่ยนสือปาสั่นสะท้าน
เธอเป็นที่รู้จักในฐานะอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในรอบหลายร้อยปีของสำนักจอมโจร แต่เธอยังไม่ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ ทว่าโจวอี้ที่ดูอายุเท่า ๆ เธอจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร?
“จริง ๆ แล้ว เมื่อเทียบกับความสำเร็จของเขา ฉันสนใจความคิดและวิธีกา
