อนแรงได้และสะท้ำนสะเทือนต่อผู้ขวัญอ่อนรุนแรงที่สุด
สีหน้ำของเซวียจวิ้นคล ้ำด ำ เร่งเขตแดนพฤกษำเข้ำต้ำนทำนเขตแดนของเจียงผิงอัน
เขตแดนของเจียงผิงอันมีขนำดเพียงรำวสำมจั้ง มิได้แข็งแกร่งเท่ำเขตแดนของเซวียจวิ้น จะถูกต้ำนทำนได้ก็ไม่น่ำแปลก
ทว่ำ กำรปรำกฏของเขตแดนจ ำนงสัประยุทธ์ลบควำมต่ำงระหว่ำงทั้งคู่ลงหนึ่งส่วน
กำรต่อสู้ในอำคมอื่น ๆ เกือบจบสิ้นแล้ว ยำมผู้ฝึกตนทั้งหลำยออกมำ พวกเขำก็เห็นกำรต่อสู้ที่นี่และหยุดดูตำม ๆ กัน
พลังต่อสู้ของคนทั้งสอง เทียบกับศิษย์ใหม่ทั้งปวงแล้วติดสิบห้ำอันดับแรกหรือสูงกว่ำได้อย่ำงแน่นอน
ทั้งสองถือได้ว่ำสู้กันสูสี ผู้ใดคว้ำชัยขึ้นกับใครมีปรำณเซียนเก็บไว้ในตัวมำกกว่ำกัน
ในด้ำนปริมำณกำรเก็บปรำณ เจียงผิงอันไม่เคยพ่ำยใคร
สองวันต่อจำกนั้น พลังในตัวเซวียจวิ้นเหือดแห้งเจียนสิ้น ขณะที่เจียงผิงอันยังคงระดมวรยุทธ์ชั้นเลิศโจมตีรำวไร้รำคำ
เซวียจวิ้นบำดเจ็บอย่ำงต่อเนื่อง แม้เขำจะมีวิชำเยียวยำธำตุไม้แต่กำรฟื้นตัวภำยใต้กำรกัดกร่อนของกฎท ำลำยล้ำงนั้นไม่ง่ำยเลย
เปรี้ยง!
เซวียจวิ้นถูกชกเข้ำเต็มหน้ำจนจมูกหัก โลหิตหลำกทะลักบ้ำคลั่ง ร่ำงหมุนติ้วกระแทกลงพื้น
“ข้ำ… ยอมแพ้!”
เซวียจวิ้นพ่นสำมค ำนี้ออกมำอย่ำงสุดแสนไม่เต็มใจ
สู้ต่อไปก็ไร้ประโยชน์ เจียงผิงอันผู้นี้เป็นสัตว์ประหลำดชัด ๆ ขอเพียงฆ่ำมิได้ในทันที เขำจะไล่ล่ำตำมติด พัฒนำไม่หยุดหย่อน
ควำมรู้สึกกดดันมหำศำลเช่นนี้ ต้องสู้กับเขำจริง ๆ
