เท่ำนั้นจึงสัมผัสได้
เจียงผิงอันผู้ชุ่มโชกด้วยโลหิตหันกำยเดินออกจำกอำคมด้วยสีหน้ำเฉยชำ
เขำไร้ควำมภำคภูมิหรือยินดีใด ๆ กับผลลัพธ์นี้ ออกจะผิดหวังเสียมำกกว่ำ ศัตรูเช่นนี้มิอำจคุกคำมชีวิตเขำได้ มิให้ควำมรู้สึกกดดันอะไรนัก
“ลูกพี่! เจ้ำหล่อจริง ๆ!”
หยำงหลวนเห็นเจียงผิงอันออกมำก็รีบวิ่งโร่เข้ำมำตะโกนเรียกอย่ำงตื่นเต้น
สมกับเป็นลูกพี่ ขอบเขตยังไม่ทันสมบูรณ์ก็เอำชนะผู้ฝึกตนจำกเผ่ำร่ำงทองลิขิตเทวะได้แล้ว!
“ฮ่ำ ๆ”
เหมียวเสียกรอกสุรำเข้ำปำกอึกใหญ่พลำงหัวเรำะอย่ำงสำใจก่อนจะหันไปกล่ำวกับชิวซื่อผิงซึ่งนั่งอึ้งอยู่ “ผู้อำวุโสชิว ศำสตรำเซียนเล่ำ อย่ำตุกติกเชียว ผู้อำวุโสหลำยท่ำนมองอยู่นะ”
ชิวซื่อผิงก ำหมัดกัดฟันกรอด โยนพัดด้ำมหนึ่งให้เหมียวเสียแล้วลุกขึ้นเดินจำก
มิเพียงฆ่ำเจียงผิงอันไม่ได้ เขำยังเสียศำสตรำเซียนไปชิ้นหนึ่ง
หัวใจเขำรวดร้ำวนัก
หำกจะก ำจัดเจียงผิงอันในกำรประลองนี้ เป็นไปไม่ได้แล้ว
ชิวซื่อผิงกระทั่งอยำกจะไปจัดกำรกับเจียงผิงอันอย่ำงไม่คิดชีวิตเสียเดี๋ยวนี้เลย หำกปล่อยคนเช่นนี้เติบโต จะเป็นภัยมำกเกินไป
เหมียวเสียเล่นกับพัดศำสตรำเซียน รู้สึกเปรมปรีดิ์อย่ำงยิ่ง ศิษย์น้องผู้นี้เป็นยันต์น ำโชคของนำงแท้ ๆ ถึงกับท ำให้นำงได้ศำสตรำเซียนมำชิ้นหนึ่ง
นำงหันไปบอกผู้อำวุโสคนอื่น ๆ “ผู้อำวุโสทั้งสำม อย่ำหนีเชียวนะ”
“จะหนีท ำไม พลังต่อสู้ของเจียงผิงอันคว้ำที่หนึ่งมิได้หรอก”
ผู้อำวุโสคนหนึ่งพูดเบำ ๆ
