บทที่ 762 แม้แต่เด็กก็สามารถฆ่าได้
“แบล็กเอลฟ์ ทำได้ดีมาก!”
โจวอี้หัวเราะลั่น ร่างของเขาพุ่งเข้าหาผู้ฝึกยุทธ์นิกายอสูรดำหลายสิบคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหา
ทุกครั้งที่ดาบยาวในมือเขากวัดแกว่งขึ้นลงก็ราวกับว่าเขากำลังหั่นแตง
เสื้อผ้าของเขาถูกย้อมด้วยเลือดกลายเป็นสีแดงฉาน ยามนี้ชีวิตมนุษย์ดูเหมือนจะไร้ค่า ผู้ฝึกยุทธ์ของนิกายอสูรดำถูกเขาฆ่าอย่างไร้ความปรานี
ห่างออกไปสองพันเมตร อาคารสูงหกชั้นทั้งสิบแห่งเต็มไปด้วยเด็ก ๆ หลายพันคนที่ยืนอยู่ตามทางเดิน
เด็กเหล่านี้มองลงมาเห็นเปลวไฟสูงตระหง่านจากระยะไกล พวกเขามองดูฉากการเข่นฆ่าอันน่าสยดสยองภายใต้แสงไฟ
คนเหล่านั้นที่เปรียบเสมือนปีศาจกำลังถูกสังหารอย่างบ้าคลั่ง
เด็ก ๆ พลันรู้สึกหวาดกลัว และเด็กขี้กลัวบางคนถึงกับปิดปากและร้องไห้ออกมา
ทว่ามีเด็กคนหนึ่งที่ไม่ร้องไห้ และไม่มีความกลัวเผยออกมาให้เห็น
ผิวของเขาดำคล้ำและมีรอยแผลเป็นที่น่าตกใจบนร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงที่ดูกระหายเลือด
ชื่อของเขาคือ ป่าซาง
เมื่ออายุได้สิบขวบ เขาได้ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน และเคยฆ่าคู่ต่อสู้มาแล้วนับสิบคน เขาเคยฆ่าชายฉกรรจ์สองคนด้วยกริชขึ้นสนิมมาแล้วด้วยซ้ำ
อาจกล่าวได้ว่าเขาสามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้เพราะธรรมชาติที่โหดเหี้ยมและบ้าคลั่งของเขา อีกทั้งส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาฝึกฝนมวยไทยมาอย่างหนัก แต่ละท่วงท่าล้วนมีพลังสังหารที่น่าเ
