ข้างหน้านี้ เธออาจกลายเป็นผู้นำคนใหม่
แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เธอคือคนที่ถูกขโมยของไปเสียเอง
หากเรื่องนี้แพร่ออกไป สำนักจอมโจรคงจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาของผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนไปอีกนาน
เยี่ยนสือปามองไปที่ข้าวของบนโต๊ะกาแฟ ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนถูกสับมือ
มันน่าอายมาก! ถ้าเธอทำได้ เธออยากจะย้อนเวลากลับไปและอยู่ห่างจากนายโจวคนนั้นไปตลอดชีวิต
ณ วิลล่าริมทะเล
ขณะที่โจวอี้เข้าไปในลานบ้าน เขาสังเกตเห็นว่าซือเจี้ยนอิงเดินตามเขามาเงียบ ๆ
“คุณตามผมมาเพื่ออะไร?” โจวอี้หันกลับมาถามอย่างเฉยเมย
“คุณโจว ผมคิดว่าคุณยังเด็ก หล่อเหลา และไม่ธรรมดา ผมก็เลยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่เอาไว้ให้คุณ รับประกันว่าแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานเต๋าก็ยังต้องชอบมัน” ซือเจี้ยนอิงกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ
“ไม่ ผมไม่สามารถรับรางวัลอะไรได้โดยที่ไม่มีเหตุผล” โจวอี้พยายามกลั้นหัวเราะและจงใจปฏิเสธด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไม่ ไม่ คุณสมควรได้รับจริง ๆ ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ คุณสมควรได้รับแล้ว” ซือเจี้ยนอิงหัวเราะแห้ง ๆ
“คุณใจดีเกินไปแล้ว” โจวอี้หันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปข้างใน
ซือเจี้ยนอิงรู้สึกหมดหนทาง เขารู้ว่าชายแซ่โจวคนนี้เป็นคนที่เข้าถึงยากและมีแผนการลึกล้ำ แม้ว่าเขาจะพยายามเป็นมิตรและมอบของล้ำค่าให้ แต่อีกฝ่ายก็ยังดูเฉยเมย
หรือว่าอีกฝ่ายไม่รู้ว่าของล้ำค่าที่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานเต๋ายังชื่นชอบนั้นคืออะไร?
หรือที่ไม่สนใ
