หาลูกแล้วถามว่าเขาเรียนโรงเรียนใหม่แล้วเป็นยังไงบ้างอยู่ดี เอ๊ะ…”
กริ๊ง!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะนี้เอง
หลังจากรับสาย เสียงลูกชายก็ดังมาจากปลายสาย
“พ่อ ผมเสี่ยวเหว่ยเองนะ”
“เสี่ยวเหว่ย ตอนนี้อยู่ที่จินหลิงใช่ไหม โรงเรียนใหม่เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง โรงเรียนอยู่ที่ไหนล่ะ? แม่กับพ่อ…”
“พ่อครับ อยู่ที่จินหลิงเนี่ยทั้งการใช้ชีวิตและการเรียนเป็นไปด้วยดีเลยครับ ที่โรงเรียนก็ไม่ใช่แค่ให้เรียนวิชาการ แต่ยังได้ฝึกหลายทักษะเลย นายใหญ่บอกว่าขอแค่ตั้งใจจริง ต่อไปอนาคตสดใสแน่นอนครับ”
“นายใหญ่เหรอ?”
“ครูใหญ่ของเราน่ะครับ เขามีเงิน เราเลยเรียกเขาว่านายใหญ่”
“อ๋อ ดีเลย แต่ลูกบอกว่านอกจากวิชาการก็ได้ฝึกทักษาะอย่างอื่นด้วยเหรอ?” อู๋ต้าจ้วงถามด้วยความสงสัย
“หลายอย่างเลยครับ! อย่างการขับรถ วิทยาการคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์ล้ำสมัย การฝึกยุทธ์ ศิลปะ เขียนพู่กัน ได้ยินมาว่าเดี๋ยวจะมีการทำอาหาร ชิมไวน์ และยิงปืนด้วย…”
“เดี๋ยว!”
อู๋ต้าจ้วงใจเต้นแรง
ลูกชายเขาอายุเท่าไรเอง จะเริ่มเรียนขับรถแล้ว? อีกทั้งยังมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในโรงเรียน ให้เด็กดื่มได้ยังไง? แล้วยังมีการยิงปืนอีก?
“ลูกบอกมาได้ไหมว่าโรงเรียนลูกปกติหรือเปล่า?” อู๋ต้าจ้วงถามด้วยความหวาดระแวง
“พ่อ ไม่ต้องห่วง! โรงเรียนผมปกติดี ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะกำลังก่อสร้างอยู่ เราเลยต้องย้ายที่ไปเรื่อย ๆ แต่คุณครูกับครูฝึกก็เก่งมาก ผมจะบอกให้นะ หลังเร
