ความเฉลียวฉลาดของถังชงไม่ได้มีมากนัก บางครั้งเขายังถูกเรียกว่า ‘คนซื่อบื้อ’ เมื่อทำเรื่องต่าง ๆ ทว่าตอนนี้เขาออกจากโลกที่สวยงามมาเผชิญหน้ากับความยากลำบากและทุกข์ทรมานที่นี่ ทำให้เรียนรู้ที่จะคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพบว่าผลจากการฝึกฝนในช่วงนี้สำคัญขึ้นมา สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความทรหดของร่างกายที่พัฒนาขึ้นมาก ยิ่งไปกว่านั้น! เขายังได้ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มามากมาย บางครั้งตอนเขาที่เหนื่อยล้าและทรมานก็จะจินตนาการถึงวันที่ตนเองจะได้ออกจากนรกขุมนี้และสามารถฆ่าทุกคนข้างนอกด้วยหมัดของตนเองได้
ส่วนเรื่องของฮัวเยว่ถิง แม้เขาจะถูกปฏิเสธ แต่ในใจเขาก็ยังไม่ยอมแพ้กับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เขาจะต้องไปปรากฏตัวด้วยความภาคภูมิต่อหน้าเธอให้ได้ และบอกเธอว่าเขาเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งเช่นกัน
ทว่า…ถังชงมองโจวอี้และเผยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
ต่อให้ไม่ได้ออกไปก็ยังดีที่มีวันหยุด!
การอยู่ในนรกทั้งเป็นนั้น ต่อให้เพลิดเพลินกับการพักผ่อนเพียงวันเดียวก็นับว่าเป็นฝันอันแสนหวานแล้ว!
“ผมจะไปเก็บของเดี๋ยวนี้เลย” ถังชงเอ่ยด้วยความตื่นเต้น
“อืม! ตามฉันมาแล้วกัน” โจวอี้โบกมือ เขามองถังชงที่รีบวิ่งไป ก่อนจะหันไปยิ้มให้เหมิงเทียนอ้าวพลางพูดว่า “เจ้าหมอนั่นไม่เอาอ่าวต้องเคี่ยวกรำให้ดี ต่อไปไม่ต้องฝึกยุทธ์มากก็คงบรรลุระดับกึ่งปรมาจารย์ได้”
“มันก็ไม่น่าเป็นปัญหาหรอก ต่อให้เขาอยากโกงหรือเล่นแง่ที่นี่
