ว่างกำลังเตรียมการรักษาอาการบาดเจ็บของเธอ เขาก็นึกลังเล
หนานกงเหยามีบาดแผลทั่วร่าง แม้ว่ามันจะได้รับการเย็บเรียบร้อยแล้ว แต่ยังต้องทาขี้ผึ้งเทียนเหลียนอยู่ ซึ่งหลายแผลอยู่ในบริเวณของสงวนของเธอ
ในที่สุด เขาก็ควบคุมอารมณ์และข่มความเขินอายของตนเองเอาไว้ เขาทาขี้ผึ้งเทียนเหลียนลงบนแผลของเธอด้วยมุมมองของคนเป็นหมอ การฝังเข็มและการรมยาถูกนำมาใช้เพื่อกระตุ้นเส้นเลือด ทำให้เลือดลมไหลเวียน ขจัดเลือดเสีย และฟื้นฟูอาการบอบช้ำของอวัยวะภายใน หลังจัดการเสร็จสิ้นก็พันแผลและใส่เสื้อผ้าให้เธอ
ณ บริเวณข้างเตียง อู๋ซินเยว่ยืนมองหนานกงเหยาอยู่เงียบ ๆ สายตาปราศจากความรู้สึกอื่นใดนอกจากนึกเห็นอกเห็นใจ
หากเป็นเหตุการณ์ปกติ เธออาจหึงหวงและรู้สึกไม่สบายใจ ทว่าไม่ใช่ในตอนนี้ ร่างกายของหนานกงเหยาเต็มไปด้วยบาดแผลรุนแรงลึกมากกว่าห้าเซนติเมตรมากกว่าสิบแผล และบาดแผลขนาดเล็กอย่างน้อยอีกยี่สิบแผล แม้ก่อนหน้านี้จะผ่านประสบการณ์ต่อสู้มาโชกโชน แต่ยังจินตนาการไม่ออกว่าอีกฝ่ายเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ดุเดือดขนาดไหน โดยเฉพาะใบหน้าซีกซ้ายของหนานกงเหยา…
อู๋ซินเยว่รู้จักหนานกงเหยาและรู้ว่าเจ้าหล่อนได้ชื่อว่าเป็นสาวสวยอันดับหนึ่งของปักกิ่ง แต่ตอนนี้แก้มซ้ายกลับมีรอยแผลเป็นน่ากลัว ทำลายความงามของเจ้าตัวและถูกแทนที่ด้วยความน่าหวาดหวั่น
“เธอจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่เหรอ? โจวอี้” อู๋ซินเยว่ถาม
“ไม่รู้สิ” เขาส่ายหน้า
เขาตรวจร่างกายและ
