บทที่ 741 สถานการณ์คับขัน
ตีสี่ครึ่ง ทั้งเมืองยังคงหลับใหล
บนทางหลวงกว้างขวางเทียบชายทะเล รถที่แล่นผ่านไปมามีเพียงไม่กี่คัน
ลมทะเลพัดโชยผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ผมเซี่ยหลู่ที่นั่งอยู่ฝั่งผู้โดยสารปลิวสยาย
ทว่าโจวอี้บังคับพวงมาลัยโดยไม่หันมองเธอด้วยซ้ำ
สีหน้าเขาดูเคร่งเครียด ความอาฆาตติดอยู่ในใจ สายตาจ้องผ่านกระจกมองหลังก็เห็นรถสองคันขยับใกล้เข้ามาเตรียมลงมือทำร้าย ในขณะที่เซี่ยหลู่สวมหูฟังไร้สายด้วยแววตาเป็นประกาย
“หินบังทางหมดเลย ห่างจากเราไปแค่สองกิโลเอง” เธอเอ่ยขึ้น
“ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะเตรียมตัวมาดีนะ คงคิดจับเต่าในไหน่ะสิ” โจวอี้เย้ยหยัน “ให้คนของคุณคอยจับตามองอยู่ห่าง ๆ ต่อไป อย่าให้เข้ามาใกล้โดยที่ผมไม่อนุญาต”
“ทำไมล่ะ?” เธอถามด้วยความงุนงง
“อีกฝ่ายรู้แล้วว่าผมมาจากสำนักโอสถแต่ยังกล้าลงมือ แสดงว่าคนที่ตามเราอยู่แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่ฝึกยุทธ์”
“ถ้าผมเดาถูก คนของคุณก็คงจะถูกหมายหัวเหมือนกัน”
“นอกจากนี้พวกเขาก็อาจจะไม่ได้หวังสูตรยานั่นด้วย เพราะพวกเขาต้องรู้แน่ว่าอาจารย์ผมมาเอาไปแล้วเมื่อคืน”
โจวอี้ค่อย ๆ วิเคราะห์สถานการณ์ กองหินขวางทางข้างหน้าปรากฏให้เห็น
“หรือจะเป็นคนจากนิกายเร้นลับ?” เซี่ยหลู่ถาม
“ผมว่าไม่ใช่หรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเรื่องซับซ้อนขนาดนี้ พวกเขาคงเข้ามาขวางทางเราตั้งแต่ที่มาถึงแล้ว”
“รู้ได้ยังไง?”
“ผมจำเสียงคนที่ประมูลแข่งกับผมได้ เฉินหย่งเทา ผู้อา
