บทที่ 732 โดนฟาดหน้ากระเด็น
เฉินเฉินเคยไปไหนมาไหนด้วยกันกับหวังเหยามาก่อน พวกเขาเคยเข้ากันได้ดี
แต่วันนี้กลับต่างออกไป
หรือไม่ก็เฉินเฉินอาจพบหน้าต่างบานใหม่จึงได้เปิดออกดูจนตาสว่าง
ด้วยเหตุนี้ โลกทัศน์ของเขาจึงเปลี่ยนไปคนละขั้ว ความฝันที่จะได้ฝึกวรยุทธ์ของเขาถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่คิดสนใจหวังเหยาที่คิดแต่เรื่องผู้หญิงอีกต่อไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หาทางขอตัวขึ้นมาชั้นสามได้ และทิ้งให้หวังเหยายืนงงอยู่กับที่
“พี่เหยา เฉินเฉินเปลี่ยนไปแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มผมทองถามขึ้น
“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครล่ะ” หวังเหยารู้สึกว่าเฉินเฉินเปลี่ยนไปเช่นกัน เขานิ่วหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“ฉันว่าเขาน่าจะโดนบางอย่างกระตุ้น” ชายหนุ่มแต่งตัวดีอีกคนยิ้มเหยียด “แต่หมามันเปลี่ยนสันดานไม่ได้หรอก มีเราคนไหนไม่รู้นิสัยเขาบ้าง อย่างมากสามวันเขาก็กลับมาเรียกนายว่าพี่เหยา ขอให้เราออกมากินดื่ม หลีหญิง และเล่นการพนันด้วยแล้ว”
“ฮ่า ๆ ฉันสะใจประโยคนี้มาก” หวังเหยาหัวเราะ
ทว่าเขาก็ยังรับรู้ได้ แม้จะหัวเราะร่าแต่สายตาก็ยังคงฉายแววกังขาอยู่พักใหญ่
“พี่เหยา มาแล้ว!” ชายหนุ่มผมทองพลันเบิกตากว้างและคว้าแขนหวังเหยาพร้อมรีบตะโกนบอก
“น้องสาวนายมาหรือไง ยังพูดไม่ทันจบ…” หวังเหยามองตามไปทางประตูก่อนชะงักคำพูดของตัวเอง แววตาดูตกตะลึงไปในทันใด
เป็นเธอ!
สาวสวยที่เขาเฝ้าคิดถึงในช่วงนี้
บังเอิญมาก! ช่างบังเอิญอะไรอย่
