บทที่ 717 พลังอันธกาล
โจวอี้กลับมาถึงคฤหาสน์บนยอดเขาเลยเวลาเที่ยงไปเพียงสามนาที เขาโยนกุญแจรถให้จินหมินและรีบเข้าครัว เพราะไก่ ปลา เนื้อ และไข่ถูกเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงทำอาหารได้อย่างรวดเร็ว
เวลาเที่ยงครึ่ง อาหารหกอย่างและน้ำแกงถูกวางไว้บนโต๊ะ โจวอี้เปิดฝาชาม กลิ่นหอมโชยออกมาอบอวลไปทั่ว
“กลิ่นหอมจัง โจวอี้ นายทำอะไรเหรอ?”
เซี่ยหลู่ถามด้วยความสงสัยขณะเดินเข้ามาในห้องกินข้าว
“คุณดื่มยาบำรุงเพื่อเสริมสร้างพลังปราณ เลือดลม และหยินหยางหลังจากนี้ก็ได้” โจวอี้บอกพร้อมส่งยิ้มให้
“ทำให้มีลูกได้ไหม?” เซี่ยหลู่ถามกลับพลางฉีกยิ้ม
“ไม่ได้แค่ช่วยบำรุงครรภ์นะ แต่ยังช่วยบำรุงน้ำนมด้วย! เอาไว้ดื่มสักชามสิ”
โจวอี้เอ่ยทีเล่นทีจริง
“เอาไปเลย ฉันไม่อยากดื่มหรอก” เซี่ยหลู่นั้นนาน ๆ ทีจะหน้าแดงเรื่อ เธอก้าวฉับ ๆ เดินออกไปทันที “ฉันจะไปเรียกซินเยว่มากินข้าว”
“หลู่หลู่ ไม่ต้องเขินไปหรอกน่า เราคนกันเองทั้งนั้น” โจวอี้ตะโกนไล่หลังมา
“…”
เธอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งเร่งฝีเท้า
ไม่นานอู๋ซินเยว่ก็ตามเซี่ยหลู่กลับมา หญิงสาวทั้งสองพูดคุยกันและทำเมินพ่อครัวโจวที่ตั้งใจทำอาหาร
โจวอี้ไม่คิดขัดจังหวะเช่นกัน ทำเพียงยิ้มให้ระหว่างทานอาหาร
เขาว่างในช่วงหลายวันต่อมา ทุกวันนอกจากจะสอนทำอาหารและยาบำรุงแล้ว ยังต้องอยู่เป็นเพื่อนเดินเล่นและพูดคุยกับอู๋ซินเยว่ ก่อนจะไปฝึกวิชาและคุยวิดีโอคอลกับลูกสาวเป็นประจำ
เขาปิดบังกับถังหว
