บทที่ 716 คนบนเขามีแผนแยบยลของตัวเอง
ณ คฤหาสน์บนยอดเขา อู๋ซินเยว่และเซี่ยหลู่ลงมาจากชั้นสองและเห็นโจวอี้หายไปจากห้องครัว หลังจากถามไถ่ก็ได้ความว่าเขาออกไปกับเฉินเฉิน
“เจ้านาย คุณโจวทำยาบำรุงเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าค่ะ เขาบอกว่าจะกลับมาทำอาหารก่อนเที่ยง” จินหมินบอกด้วยรอยยิ้ม
“อื้ม!” อู๋ซินเยว่ยิ้มจาง ๆ
ในขณะที่เซี่ยหลู่ยกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดขึ้นว่า “ซินเยว่ ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะดูแลเธอจนเป็นนิสัยแล้วนะ บางทีเขาอาจเห็นเธอเป็นเด็กเล็กก็ได้ บอกว่าจะกลับมาทำอาหารให้เองด้วย คงกลัวว่าอาหารการกินของเธอจะไม่ดี!”
“หลู่หลู่ เธอนี่ขี้หึงจัง” อู๋ซินเยว่ยิ้ม
“ใครหึง ฉันเปล่า!” เซี่ยหลู่หันหน้าหนีไปอีกทาง
“ก็ได้ ฉันยังไม่รู้จักเธอดีสินะ”
เธอยิ้มขณะส่ายหน้าและพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงหุบลงทันที เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ถามขึ้นว่า “เขาได้พูดอะไรก่อนออกไปหรือเปล่า?”
“ไม่รู้สิ!” เซี่ยหลู่ส่ายหน้า
“เจ้านาย ฉันพอรู้อยู่บ้างค่ะ” จินหมินพูดขึ้น
“เขาบอกว่าอะไร?” เธอถาม
“เขาบอกว่าสี่ห้าวันนี้จะสอนคนครัวทำอาหารและยาบำรุงค่ะ ให้คนครัวเรียนภายในช่วงนี้ด้วย” จินหมินบอก
สี่ห้าวันหรือ?
อู๋ซินเยว่พยักหน้าเงียบ ๆ
อันที่จริงเธอไม่คาดหวังว่าโจวอี้จะอยู่ที่นี่นานนัก ทว่าเวลาเพียงสี่ห้าวันก็ยังทำให้ผิดหวังอยู่บ้าง
เซี่ยหลู่มองท่าทีของอีกฝ่ายแล้วก็พอจะคาดเดาความคิดได้ จึงนึกขึ้นได้และยิ้มออกมา “อย่าว่าแต่สี่
