บทที่ 710 คนช่างตื๊อ
กลิ่นหอมโชยมา เงาสาวสวยอยู่ตรงหน้าเขา หากเป็นก่อนหน้านี้เฉินเฉินคงตื่นเต้นกับความสวยชวนตกตะลึงนี้ ทว่าตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย เมื่อนิ้วเรียวสวยฟาดแก้มเขา เสียงตบหน้าดังก้องในหูทุกคน ร่างของเฉินเฉินกระเด็นร่วงตกน้ำทันที
“โห…”
จากนั้นเซี่ยหลู่ก็เหยียบบนผิวน้ำและลากเขาขึ้นมา โยนเขาขึ้นกลางอากาศท่ามกลางเสียงตบที่ยังดังให้ได้ยิน
“อยากจะตอบแทนเหรอ?”
“อยากจะส่งสาวสวยมาเหรอ?”
“ไม่เห็นหัวฉันเลยหรือไง!”
“ฉันเอาแกตายแน่!” เซี่ยหลู่ต่อว่าและลงมือทันที
เฉินเฉินถูกเล่นงานจนเจ็บปวดปางตาย เธอไม่ได้ลงไม้ลงมือหนัก แต่เป็นการทรมานเฉินเฉินซะมากกว่า
“พระเจ้าช่วย! เมื่อกี้ฉันเห็นอะไรน่ะ คนบินได้เหรอ?”
“สาวสวยคนนั้น… เป็นมีจอมยุทธ์อย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันฝันไปหรือเปล่าเนี่ย?”
“พระเจ้าช่วย!”
คนบนเรือยอร์ชรวมถึงสาวที่อยู่ในชุดบิกินี่อุทานด้วยความแตกตื่น เมื่อเห็นเฉินเฉินถูกเซี่ยหลู่เหาะเข้ามาทำร้าย พวกเขาพากันตกใจกันสุดขีด
“พอได้แล้ว ทำไมต้องไปถือสาเด็กไร้หัวคิดแบบนี้ด้วย” โจวอี้ส่ายหน้าพลางรั้งเธอเอาไว้ สายลมพันโอบรอบเอวและขาของเธอ เจ้าตัวไม่ขัดขืน ยอมให้ดึงกลับมาอยู่ตรงหน้าเขา
ส่วนเฉินเฉิน…แม้ว่าโจวอี้จะไม่อยากเสวนาด้วย แต่ก็ยังลากตัวกลับขึ้นมาบนเรือยอร์ชให้
ก่อนจะแยกย้ายกลับ โจวอี้กับเซี่ยหลู่กลับไปยังห้องโดยสารและนั่งสังเกตการณ์ผ่านกระจกอยู่ในห้องอาหาร พวกเขามองถังหลินเฟิง
