บทที่ 62 แล่เนื้อเถือหนัง
เธอไม่เห็นโจวอี้เจียอยู่ในห้องนี้ มีเพียงชายสองคน คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย
ชายร่างสูงคือฉี่ลี่ พอเขาเห็นเฝ่ยไป๋ลู่มาคนเดียว ก็ส่งเสียงเหยียดหยาม
กลิ่นอายปราณซึ่งแผ่จากกายเธอทั้งเบาบางและธรรมดาราวกับว่าเธอเพิ่งเข้าสู่เส้นทางเต๋า
ปรมาจารย์เต๋าตัวน้อยผู้ลึกลับคงถูกบดขยี้จนตายได้ด้วยนิ้วเดียวเช่นเดียวกับมดได้
ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมศิษย์พี่หญิงถึงส่งพวกเขาทั้งหมดมาที่นี่
ผู้หญิงรู้แต่วิธีทำเรื่องยุ่งยาก ฉี่ลี่กลอกตาแล้วมองเพื่อน “หานฉือ มาเถอะ เมื่อวานฉันนอนไม่หลับ ขอตัวไปงีบก่อน”
เขากล่าวแล้วเดินเซไปทางห้องนอน
หานฉือดูไม่พอใจเล็กน้อย การฆ่าคนย่อมทำให้คนผู้นั้นแปดเปื้อนไปด้วยไอมรณะ ไอแห่งความชั่วร้าย
ทั้งที่เป็นงานสำหรับสองคน แต่ทำไมเขาต้องทำคนเดียว?
คอยดูเถอะหลังจากฆ่าเฝ่ยไป๋ลู่แล้ว เขาจะไปหาศิษย์พี่หญิงเพียงลำพังเพื่อส่งมอบภารกิจ
หากคิดจะเอาเปรียบ ผลงานก็ต้องเป็นของเขา
และตอนนี้…หานฉือก็หันมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยท่าทางน่ากลัว ราวกับต้องการกำจัดแมลงตัวเล็กนี้ก่อน
กริชอันคมกริบในมือของหานฉือเรืองแสงเย็น
บนใบหน้าของหานฉือมีรอยแผลเป็นพาดตั้งแต่ขมับซ้ายจนถึงดั้งจมูก ยิ่งทำให้เขาดูชั่วร้าย “รู้โจวอี้เจียตกอยู่ในอันตราย เธอก็กล้ามาคนเดียว ฉันไม่รู้จะชมเชยว่าเป็นคนใจดีหรือคนโง่เขลากันแน่”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฝ่ยไป๋ลู่ก็หัวเราะ “ฉันรู้ว่าคุณขุดหลุมและรอให้ฉันกระโดดลงไปต่างหาก”
“
