ลวมมาก ขณะที่เธอลุกจากเตียงโดยไม่ทันระวัง คอเสื้อของเธอพลันเปิดกว้าง ทำให้เขามองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน
หลังจากกินไปสองสามคำ อู๋ซินเยว่กำลังจะหันไปถามโจวอี้ว่าเขาต้องการกินข้าวพร้อมกับเธอหรือไม่ แต่เมื่อหันมามองอีกฝ่ายก็พบว่าเขากำลังจ้องเขม็งมายังเธอ…
“นี่…”
อู๋ซินเยว่อุทาน ใบหน้าของเธอแดงก่ำทันที หญิงสาวจัดชุดนอนอย่างลนลานและปกปิดหน้าอกของตนไว้
“อะแฮ่ม…”
โจวอี้กระแอมสองสามครั้ง สีหน้าของเขาดูเขินอาย
“จริงสิ จู่ ๆ ผมก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญที่ยังไม่ได้บอกคุณ” โจวอี้กล่าว
“เกิดอะไรขึ้น?” อู๋ซินเยว่ฉลาดมาก เธอรับรู้ได้ว่าโจวอี้กำลังหันเหความสนใจ และพยายามแก้ไขความเขินอายจากสถานการณ์นี้ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร กลับรู้สึกตลกเสียมากกว่า
ใช่แล้ว ความสวยของเธอสามารถดึงดูดโจวอี้ได้ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกดีทีเดียว แม้ว่าเธอตัดสินใจที่จะรักษาระยะห่างจากโจวอี้เพื่อยับยั้งความรู้สึกของตัวเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรโจวอี้ก็เป็นพ่อของลูกชายเธอ ดังนั้นก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายหากจะปลดปล่อยเสน่ห์อันเย้ายวนต่อหน้าเขา
“การฝึกของคุณน่าจะอ่อนแอลงมาก ก่อนที่ลูกชายของคุณจะเกิด คุณจะไม่สามารถฝึกฝนทักษะดาราสถิตได้อีกต่อไป คุณสามารถฝึกทักษะก่อนหน้านี้ได้ แต่อย่าฝึกหนักจนเกินไป”
“อ่อนแอลงมากขนาดไหน?”
“อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกหกเดือนถึงหนึ่งปี ถึงจะกลับมาเหมือนเดิม”
“ทำไมถึงนานขนาดนั้น?”
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น อู๋ซินเยว่ก
