าเขาจะเปลี่ยนโทรศัพท์มือถือก็ตาม
เมื่อครั้งนี้รับสายไม่ทัน เขาจึงต้องรอให้อีกฝ่ายโทรมาใหม่
ในไม่ช้าชายชุดดำก็กลับมาพร้อมกับที่ชาร์จและชาร์จโทรศัพท์มือถือของผางซานเซิ่งทันที
ราว ๆ ห้านาทีต่อมา ในที่สุดโทรศัพท์มือถือของผางซานเซิ่งก็เปิดขึ้นมาอีกครั้ง เขารอให้หมายเลขก่อนหน้านี้โทรเข้ามาอีก
ทว่าน่าเสียดายที่เขารออยู่นานกว่าสิบนาที แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครโทรมา
ทันใดนั้นชายหนุ่มที่มีเรือนผมสีเขียวและสวมเสื้อผ้าแปลก ๆ ก็เดินมาหาผางซานเซิ่งพร้อมบุหรี่ในปาก
“บอสผางใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามด้วยท่าทีสบาย ๆ
“นายเป็นใคร?” ผางซานเซิ่งถามอย่างระแวดระวัง
“คุณไม่จำเป็นต้องสนใจหรอกว่าผมเป็นใคร คุณแค่ต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! รีบหนีไปและอย่ากลับมาอีก!” ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นายหมายความว่ายังไง?” ผางซานเซิ่งลุกขึ้นทันที
“เจ้านายของผมขอให้ผมมาบอกคุณว่า ตอนนี้มีคนจากบ้านเกิดของคุณกำลังมาหาคุณ บางทีพวกเขาอาจจะปรากฏตัวต่อหน้าคุณในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ก็ได้ ดังนั้นจงหนีไปซะ นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เจ้านายของผมจะทำให้คุณได้ ” ชายหนุ่มพูดแล้วเดินเบียดฝูงชนออกไปอย่างรวดเร็ว
คนจากบ้านเกิดของฉัน…มีใครรู้เหรอว่าฉันอยู่ที่นี่?
รีบหนีไป?
หนี?
หรือว่าโจวอี้จะมาที่นี่?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของผางซานเซิ่งก็เปลี่ยนไป
เขารีบวิ่งไปที่ห้องสำนักงานด้านในทันที
