ะพรสวรรค์
ยามแปดขวบ นางเหยียบย่างสู่เส้นทางไร้เทียมทาน กวาดล้างปวงชนในขอบเขตเดียวกัน จนเมื่อสามปีที่ผ่านมา นางเผชิญคู่ต่อสู้ตึงมือเข้า หลังจากแพ้พ่าย นางก็เริ่มเหลวแหลก เริ่มดื่มสุราอย่างหนัก ทำตัวบ้าบอทั้งวันคืน
ผู้อาวุโสมากมายปรากฏตัว และเมื่อเห็นสภาพเหมียวเสีย พวกเขาก็ถอนใจอย่างอับจน
ศึกเมื่อสามปีก่อนสะเทือนหัวใจของนางยิ่ง จนบัดนี้ก็ยังไม่สร่างซา
ขณะนี้ ชายในชุดบัณฑิตผู้หนึ่งเดินเข้ามาอุ้มเหมียวเสียขึ้นนั่งดีๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ นาง
เมื่อเห็นชายผู้นี้ เหล่าศิษย์ซึ่งเสวนากันอยู่ใกล้เคียงพลันหุบปากยืดตัวตรง ราวเห็นบางสิ่งอันร้ายกาจยิ่ง
ผู้อาวุโสหลายคนตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด
“ผู้อาวุโสเหมียว ไฉนมาอยู่ที่นี่กัน?”
“ข้ามามิได้หรือ?” เหมียวจิ่งเอ่ยเนิบ ๆ
“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น… แต่ว่า หลายปีมานี้ผู้อาวุโสเหมียวมิได้มาดูการต่อสู้เลย ไฉนวันนี้ถึงมาได้เล่า?”
ผู้อาวุโสมากมายสังเกตเห็นว่าเหมียวจิ่งมิเพียงมาชมการต่อสู้ยังดูเหมือนจะมาด้วยร่างจริงด้วย
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ล้วนมาด้วยอวตารธรรมดา พวกเขาไม่มีเวลาส่งร่างจริงมาในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้
เรื่องประหลาดยิ่งกว่าคือ ทั้งเหมียวจิ่งและเหมียวเสียล้วนมาผิดปกติยิ่ง
“ข้าถูกใจศิษย์ผู้หนึ่ง พวกเจ้าอย่าแย่งกับข้านะ”
เหมียวจิ่งวางตัวสง่างามเยี่ยงสุภาพชน ทว่ามีเพียงผู้รู้จักเขาเท่านั้นจึงรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร
เมื่อได้ยินว่าเขาจะรับศิษย์ ผู้อาวุโสมากมายก็
