“ผู้อาวุโสมีเรื่องอะไรหรือขอรับ?”
เจียงผิงอันถามอย่างนอบน้อม
โจวซุ่นนำเศษกระดูกขนาดราวฝ่ามือออกมา มันแผ่ปราณเซียนเล็กน้อย อำนาจมหาเต๋าอัดแน่นภายใน
“นี่คือสิ่งที่ตาเฒ่าผู้นี้ได้มาจากร่างของศัตรูในยามเยาว์ มีอำนาจมหาเต๋าแห่งกำลังอันเสียหาย ยามนี้ให้เจ้า”
เจียงผิงอันผงะ “ผู้อาวุโส นี่…”
“รับไปสิ”
โจวซุ่นโยนท่อนกระดูกแตกให้เจียงผิงอัน “ของสิ่งนี้ ตาเฒ่าผู้นี้เก็บไว้ก็เป็นเพียงอนุสรณ์ มูลค่ามิได้สูง หามีประโยชน์กับตาเฒ่าผู้นี้ไม่”
“กระดูกท่อนนี้มิได้ล ้าค่าอะไรนัก ผู้ฝึกตนระดับสูงมิเห็นกระดูกนี่ในสายตา ผู้ฝึกตนระดับล่างมิอาจทำความเข้าใจ การที่เจ้าทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ที่นี่ได้หมายความว่าเจ้าต้องมีความสามารถในการเรียนรู้แข็งแกร่ง และมันก็เป็นประโยชน์กับเจ้าพอดิบพอดี”
“กระดูกท่อนนี้น่าจะช่วยเจ้าให้บรรลุเขตแดนแห่งกำลังอย่างสมบูรณ์ได้”
โจวซุ่นเกิดในตระกูลสามัญ รู้ดีถึงความลำบากของผู้ฝึกตนทั่วไปยามฝึกฝนเป็นเซียน ทุกครั้งที่เขาเห็นศิษย์ผู้ขยันฝึกฝน เขาก็จะหวนนึกถึงตนเองในกาลก่อน
โจวซุ่นรู้ว่าพรสวรรค์ของเขามาถึงทางตันแล้ว ชาตินี้มิอาจทะลวงขอบเขตได้อีก และมิคาดฝันว่าจะได้ทะลวงขอบเขต ความสุขสูงสุดในยามนี้ของเขาจึงเป็นการเฝ้ามองเหล่าผู้น้อยเติบโตแข็งแกร่งมองสำนักเซียนอวี่หวงทวีความทรงอำนาจ
ดังนั้น เขาจึงมักแจกจ่ายทรัพยากรบางส่วนที่ตนมิได้ใช้แก่เหล่าศิษย์ สำหรับเขา ทรัพยากรเหล่านี้หามีค่าไม่ แต่สำหร
