ับศิษย์ทั่วไปพวกมันช่วยพวกเขาเปลี่ยนชีวิตท้าทายสวรรค์ได้
เจียงผิงอันมองท่อนกระดูกในมือ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนสู่เคร่งขรึม คารวะขอบคุณชายชราอีกครั้ง
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่บริจาคสมบัติให้ ผู้น้อยตื้นตันยิ่ง มิทราบผู้อาวุโสมีนามเช่นไรหรือขอรับ?”
แม้เศษกระดูกแตกนี้จะบรรจุมหาเต๋าอันไม่สมบูรณ์ มันก็เป็นประโยชน์ต่อเขายิ่ง ประหยัดเวลาและผลึกเซียนได้มากมาย
อำนาจมหาเต๋าเป็นอำนาจกฎเกณฑ์เหนือเขตแดน มีเพียงยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติหรือระดับเซียนเท่านั้นที่บรรลุเข้าใจได้
เขาไร้ความสัมพันธ์ใดกับผู้อาวุโสท่านนี้ จึงสะเทือนใจยิ่งที่อีกฝ่ายมอบของล ้าค่าเช่นนี้แก่เขาโดยไร้เหตุผลบังคับ
“รีบ ๆ ไสหัวกลับไปฝึกฝนได้แล้ว แสดงผลงานดี ๆ หน่อยในการประลองประเมินเดือนหน้าแล้วกัน หากผลงานออกมาแย่ ตาเฒ่าผู้นี้จะมาริบกระดูกเซียนนี่คืน”
โจวซุ่นไม่อยากได้สิ่งใดตอบแทน ไม่คิดทิ้งนามไว้ แล้วไล่เจียงผิงอันไปทันที
“ผู้อาวุโสอยากให้ผู้น้อยมีผลงานเช่นไรขอรับ?” เจียงผิงอันถาม
เขาไม่อยากทำร้ายเจตนาดีของผู้อาวุโสท่านนี้ และจะพยายามมิให้ผู้อาวุโสท่านนี้ผิดหวังอย่างเต็มที่
โจวซุ่นเองก็คิดว่าเจียงผิงอันกลัวเขามาริบกระดูกเซียน และอยากเตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า จึงถามว่าอยากให้เขามีระดับเช่นไร
“ติดร้อยอันดับแรกได้ก็พอ”
โจวซุ่นกล่าวเนิบ ๆ แล้วจากไป เขารู้ว่าศิษย์ผู้นี้ไต่เต้าถึงอันดับนี้มิได้หรอก จึงตั้งเป้าหมายให้อีกฝ่ายพากเพียรตะกายให
