ูกลงทัณฑ์สถานหนัก
“สมกับเป็นลูกพี่ที่ข้ายอมรับ เท่ระเบิดเลย กระทั่งผู้อาวุโสยังกล้ารายงาน ข้าไปด้วยคน!”
หยางหลวนพลันสุดแสนระริกระรี้ ตามติดประหนึ่งจะสิงร่าง ร่าเริงหรรษาราวเกิดเรื่องดีขึ้นกระนั้น
ใบหน้าของเจียงผิงอันกระตุก เหตุที่เขาบอกเรื่องนี้กับอีกฝ่ายก็เพื่อให้อีกฝ่ายทราบถึงอันตรายแล้วไม่ตามมา ทำไมเจ้านี่ยังตามมาอีก?
“หากเจ้าตามข้ามา เจ้าจะติดร่างแหไปด้วยนะ”
เจ้านี่สมองต้องขาดอะไรไปแน่ อธิบายตรง ๆ ไปเลยจะดีกว่า
“ลูกพี่ไม่กลัว แล้วข้าจะกลัวทำไม เดี๋ยวข้าก็ดูเป็นคนขลาดกันพอดี” หยางหลวนเผยสีหน้าห้าวหาญ
“ข้ากับอีกฝ่ายเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมหล้ากันแล้ว ไร้ทางใดคลี่คลายได้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า หากเจ้าติดร่างแหไปด้วย ชีวิตเจ้าจะอยู่ในอันตรายนะ”
“ในเมื่อชีวิตจะอยู่ในอันตราย แล้วเหตุใดลูกพี่จึงไปเล่า?” หยางหลวนถามอย่างสงสัย
“ในสำนัก อีกฝ่ายมิกล้าทำอะไรข้าหรอก”
“เช่นนั้น เขาก็ไม่กล้าทำอะไรข้าเหมือนกัน!” หยางหลวนฉีกยิ้ม
เจียงผิงอัน “…”
ช่างมันเถอะ ไม่อยากคุยกับเจ้านี่แล้ว กระบวนความคิดเจ้านี่ไม่เหมือนชาวบ้านเอาเสียเลย
ในโถงคุมกฎ ศิษย์คุมกฎมากมายกำลังคุยเล่นกันอยู่
“ยังเหลือเวลาอีกเดือน ศิษย์ใหม่เดือนนี้ก็จะประลองกัน ศิษย์ใหม่ที่เข้ามาสำนักในปีนี้มีศิษย์น้องหญิงสวย ๆ สักคนไหมหนอ หากมีล่ะก็ ข้าจะไปดูเสียหน่อย”
“ไม่รู้สิ ข้ามิได้สนใจมากมาย แต่ได้ยินว่ามีศิษย์คนหนึ่งมาจากสำนักเซียน
