บทที่ 624 ขั้วโลกเหนือ
ณ ขั้วโลกเหนือ
ธารน้ำแข็งทอดยาวต่อเนื่องในสภาพแวดล้อม -30 องศา เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทลำหนึ่งร่อนลงมาอย่างเชื่องช้า ลอยอยู่เหนือชั้นภูเขาน้ำแข็งสูงกว่ายี่สิบเมตร
ภายในห้องโดยสาร
อันโดเรียนสวมถุงมือป้องกันหนาแน่น จ้องมองไปยังนายจ้างสามคนเบื้องหน้าแล้วตะโกน “ผมจะเปิดประตูแล้วจากนั้นพวกเราโรยตัวลงไปตามเชือก พวกคุณก็ควรสวมถุงมือด้วยนะครับ!”
ทว่าเขากลับไม่ได้รับการตอบสนอง
ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรอีก หลังเปิดประตูด้วยแรงทั้งหมดแล้ว เขาก็เตรียมจะปล่อยเชือกลง แต่พลันรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าของตนถูกใครบางคนคว้าไว้
ทันใดนั้น!
ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความสยดสยอง
ไม่มีเชือก ไม่มีอุปกรณ์ความปลอดภัยอะไรทั้งนั้น!
ทว่าชายที่อยู่ด้านข้างผู้ซึ่งคว้าตัวเขาไว้กลับพาเขากระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์อย่างโง่เขลา
“ช่วยด้วย อ๊า…”
อันโดเรนกรีดร้อง เขารู้สึกราวกับหัวใจจะหยุดเต้นในขณะนี้
เขายังไม่อยากตาย!
เฮลิคอปเตอร์ลอยอยู่เหนือพื้นกว่ายี่สิบเมตร เขามั่นใจว่าการตกลงไปจากความสูงระดับนี้ผลลัพธ์คือการตายอย่างอนาถแน่นอน
“หุบปาก!” เฉินซานตะโกน จากนั้นเมื่อลงถึงพื้นจึงผลักอันโดเรนไปด้านข้าง
ตุบ…
อันโดเรนนั่งลงบนน้ำแข็ง หัวใจของเขายังคงตื่นตระหนก
สายตาของเขาเงยมองจ้องไปยังประตูห้องโดยสารเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่เหนือหัวขึ้นไปราวยี่สิบเมตร ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่อยากเชื่อว่าตนจะถูกอี
