หารเย็นเป็นครั้งคราวเท่านั้น” เสวี่ยผิงอธิบายอย่างละเอียด
“เข้าใจแล้ว!” โจวอี้ตอบและก้าวไปที่ประตู
ห้องวีไอพีนี้กว้างขวาง ตกแต่งด้วยสไตล์จีนคลาสสิก พื้นปูด้วยพรมนุ่ม ผนังกำแพงทั้งหมดถูกประดับด้วยงานไม้แกะสลักรูปมังกรและนกฟีนิกซ์ เฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีทั้งชุดดูดีมีระดับและหรูหรา
มีเพียงสองที่นั่งบนโต๊ะแปดเซียน[1]สีแดงชาด
มีอาหารแปดอย่างและซุปอีกหนึ่งอย่างที่กำลังส่งกลิ่นหอมฉุย
บริเวณริมหน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศสด้านในสุดของห้อง เซี่ยหลู่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต วันนี้เธอเสยผมไว้ด้านหน้าขมับ และยิ้มให้โจวอี้ที่เพิ่งมาถึง
‘เซ็กซี่จริง ๆ’ โจวอี้พึมพำในใจ
เซี่ยหลู่สวยเกินไป เธอเป็นความงามที่น่าหลงใหล
ยิ่งในเวลานี้ที่เธอสวมชุดกี่เพ้า ซึ่งเป็นการรวมเอาเสน่ห์และความสง่างามของผู้หญิงไว้ด้วยกัน เธอไม่เพียงแต่ให้ความรู้สึกที่ทรงเสน่ห์ร้อนแรงเท่านั้น แต่ยังสวยสุด ๆ อีกด้วย
“ไม่ต้องกินข้าวกันแล้วมั้ง แค่มองคุณแบบนี้ผมก็ว่ามันอร่อยแล้ว” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าคุณคิดว่าความงามของฉันอร่อยจริง ๆ งั้นฉันจะคลอดลูกให้คุณเลยดีไหม?” เซี่ยหลู่ยิ้ม
“…”
โจวอี้ถึงกับพูดไม่ออก
เขาเคยได้ยินคำพูดที่กล้าหาญจากเซี่ยหลู่มาแล้ว
แต่เมื่อเทียบกับประโยคล่าสุดนี้ คำพูดที่เคยได้ยินมาก็ว่านับว่าไม่มีค่าอะไรเลย
“นั่งลง! หลังจากกินดื่มเสร็จแล้วเรายังมีโปรแกรมอื่น” เซี่ยหลู่ยิ้ม
“มีอะไรอีก? ผ
