บทที่ 617 ตัวตนปัญหา
ตงหวู่ตี้มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย นอกจากนี้เขายังมีประสบการณ์มากมายในการต่อสู้จริง
อย่างไรก็ตาม!
ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความสับสน
เขารู้สึกว่าเด็กแซ่โจวคนนี้ร้ายกาจเกินไปจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าระดับยุทธ์ของโจวี้ด้อยกว่า แต่กลิ่นอายที่อีกฝ่ายปล่อยออกมานั้นส่งผลให้เขามีความรู้สึกกดดันอย่างมาก แม้ว่าเขาจะสำเร็จระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง แต่ก็ยังมีความรู้สึกอยากถอยหนี
“แกเป็นใครกันแน่?!”
ความอยากจะฆ่าของตงหวู่ตี้ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นในใจ เขาเอื้อมมือจับที่เอวก่อนจะดึงดาบบางที่เคยเป็นเหมือนเข็มขัดออกจากเอวมาถือไว้ในมือ จากนั้นฟาดฟันมันปลดปล่อยปราณดาบปกคลุมโจวอี้ไว้
“คนที่กำลังจะตายไม่มีสิทธิ์รู้ว่าฉันเป็นใคร!” โจวอี้สร้างมังกรมายาอีกครั้ง และร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศยืนอยู่บนหัวมังกร
“จองหอง!”
ตงหวู่ตี้พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความโกรธ และในขณะที่พุ่งทะยาน เขายังโคจรพลังของตนเองลงในดาบอย่างบ้าคลั่ง
เพียงเสี้ยววิ จากดาบที่บางเฉียบกลับกลายเป็นดาบที่มีขนาดใหญ่ซึ่งยาวหลายสิบเมตร และพุ่งเข้าใส่ด้านหน้าของโจวอี้และมังกรมายา
“โฮก!”
มังกรคำรามเสียงดังกึกก้อง คลื่นอากาศก็พลันระเบิดออก
กรงเล็บอันแหลมคมของมังกรถูกทำลายด้วยดาบยาว และหัวของมังกรก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที
ในขณะที่โจวอี้ทุบไม้เท้าหัวมังกรใส่ตงหวู่ตี้ เขาก็รู้สึกถึงพลังที่ท่วมท้นจากอีกฝ่าย ดาบยั
